film

Frantic

1988

2h
7,4 50 tys. ocen
7,4 10 1 49610
7,1 39 krytyków
Żona nowojorczyka, Richarda Walkera, nagle znika z pokoju w paryskim hotelu. Ten próbując ją odnaleźć odkrywa niebezpieczną intrygę. Zobacz pełny opis
Dramat
Thriller
Top 1988 roku #16
Frantic zobacz zwiastun

reżyseria Roman Polański

scenariusz Robert Towne, Jeff Gross

produkcja Francja, USA

premiera

Listy powiązane z filmem (38) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Filmy Romana Polańskiego na pozór idealnie wpisują się w schemat kina gatunkowego. Analizując jego dorobek, natkniemy się na horrory, thrillery, komedie, filmy szpiegowskie, familijne, przygodowe… Należy pamiętać jednak o pewnej specyfice w traktowaniu każdego pojedynczego schematu, jakim posługuje się Polański do przedstawiania zwyczajnych i... więcej

Sentymentalna podróż do Paryża staje się dla Walkerów koszmarem. Gdy Richard brał prysznic, jego żona zniknęła bez śladu. Poproszone o pomoc władze są przekonane, że Sondra go opuściła. Ale nowojorczyk wie, że to musiało być porwanie. Nim jednak odkryje, kto i dlaczego uprowadził jego ukochaną żonę, będzie musiał robić rzeczy, z którymi... Sentymentalna podróż do Paryża staje się dla Walkerów koszmarem. Gdy Richard brał prysznic, jego żona zniknęła bez śladu. Poproszone o pomoc władze są przekonane, że Sondra go opuściła. Ale nowojorczyk wie, że to musiało być porwanie. Nim jednak odkryje, kto i dlaczego uprowadził jego ukochaną żonę, będzie musiał robić rzeczy, z którymi nigdy do tej pory nie miał do czynienia. W desperackiej wędrówce towarzyszy mu piękna Michele, która, jak się wkrótce okazuje, w jego towarzystwie nie znalazła się przypadkowo. czytaj dalej

premiera 19 lutego 1988 (Światowa) , 31 grudnia 1988 (Polska premiera kinowa)

boxoffice $17 637 950 w USA

budżet $20 000 000

dystrybucja Warner Home Video

studio Mount Company, The / Warner Bros.

tytuł oryg. Frantic

inne tytuły więcej

Do roli Dr. Richarda Walkera rozważani byli Jeff Bridges, Kevin Costner i Dustin Hoffman.
Poziom piwa w butelce Walkera, w scenie w barze z dealerem narkotyków, zmienia się od prawie pełnego do połowy między ujęciami.
Gdy Walker jest z Michelle na lotnisku, pojawiają się psy policyjne. Walker obawia się, że w walizce mogą być narkotyki, które psy wywąchają. Zapomina najwyraźniej, że sam ma w kieszeni kokainę z klubu. Co więcej, psy w ogóle nie wyczuwają narkotyku i przechodzą spokojnie dalej.
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

"Frantic" to jeden z moich ulubionych filmów. Głównie za klimat i rolę Forda, którego bardzo lubię. Znacie może film, który waszym zdaniem jest przybliżony do filmu Polańskiego?

Klimatyczny film gdzie cztery sceny zwracają szczególną uwagę:

- Walker na dachu z anteną i walizką - wszystko to ukazuje jego kompletne zagubienie i brak kontroli, rzeczywistość go przerosła;

- kiedy Walker podciąga Michelle ku sobie, a ona patrzy na niego jak zahipnotyzowana nie mogąc uwierzyć, że wybrał ratowanie...

więcej

jak wyżej

W sumie film dobry, z fajną muzyka i klimatem

ocenił(a) film na 5

Ani to thriller, ani dramat, ani film sensacyjny. Nie trzyma w napięciu, nie ma tajemnicy, nie ma szybkiej akcji i wielkich wzruszeń. Przeciętny film z ciepłym Harrisonem Fordem i piękną żonką Polańskiego. Dla mnie rozczarowanie.