Cóż powiedzieć, świetny. (14)

remake'a z 2004 jeszcze nie oglądałem (za bardzo pamiętam książkę, nie chcę się nudzić). Łowca jako film akcji, dla kogoś kto nie przeczytał 'Czerwonego...' będzie świetny, ale jako adaptacji brakuje tego czegoś. Niemniej jednak polecam. W podobnych klimatach obejrzyj 'Żyć i umrzeć w LA' też z Petersenem.

Po pierwsze nie wiem czemu zmienili nazwisko na Lecktor... Po drugie, z ludźmi jest tak, że jedni są odrzucający i widzimy w nich po prostu zło, inni są tak sympatycznymi manipulantami, że aż ciężko uwierzyć, że ta osoba może być aż tak zła. Taki właśnie powinien być Hannibal Lecter. Emanujący geniuszem, sympatyczny dżentelmen, człowiek wszechstronnie uzdolniony. Postać tak pełna uroku, że zwodząca swoje ofiary i nie dająca wierzyć w to, jaka naprawdę jest.

Wrzuciles filmik. Ok wielkie dzieki za to, bo jest na prawde dobrze pokazane jak ogromne roznice sa miedzy postacia zagrana przez dwoch roznych aktorow w dwoch roznych "epokach" filmowych. Na temat tego prawie 9minutowego filmiku mozna napisac calkiem dobra rosprawke do szkoly. Niestety/na szczescie do szkoly juz nie chodze wiec nie bede sie rozpisywac.
Cox jest Szkotem, pech troche bo Szkoci maja przerabany akcent (wiem znam kilku osobiscie). Hopkins jest Walijczykiem, tez nie lepiej, podobno tez maja jakis dziwny akcent (niestety nie znam zadnego, albo nie wiem, ze znam). I tu sie rozbija pierwsza moja uwaga. Hopkins jest bardziej dystyngowany, jak przystalo na Lektera, czyli osobe wyksztalcona, obyta i z szerokimi zainteresowaniami. Cox czasem przypomina mi troche Tommy Lee Jonsa. Zupelnie nic nie mam do Jonsa (tez jest jednym z moich ulubionych aktorow), ale Cox w niektorych ujeciach i kwestiach jest mi troche takim czarnym charakterem, jakie on grywal. Kolejna sprawa to scena, kiedy Graham probuje przekupic Lekera aktami sprawy na poczatku filmu. Mimo calej "sympatycznosci" kanibala granego przez Hopkinsa widac w jego oczach rzadze na wiadomosc, ze w teczce sa zdjecia z miejsc zbrodni, u Coxa tego nie widac. Nastepnie sama postawa postaci. Hopkins jest dynamiczny, rusza sie, chodzi, pojawia nagle i zaskakuje, a nawet przeraza (scena z kelnerem podajacym sos/zupe, lub na "spacerniaku"), Cox tylko siedzi. I ostatnia rzecz, ktora mnie udezyla w posraci granej przez Coxa. rozmowa telefoniczna. Jeszcze nie spotkalam sie z osoba obyta i dobrze wykrztalcona (na to wskazuje tytul doktora i caly zarys postaci w u Harrisa) w trakcie rozmowy, majac obie rece wolne nie podtrzymuje sluchawki telefonu ramieniem, tak samo jak nie zuje gumy. W tej scenie po raz kolejny wybral Hopkins.
Co do reszty filmu. Przede wszystkim postacie i sposob ich przedstawienia. W filmie Manna postacie sa mocno splycone. Przede wszystkim Dolarhyde, tak samo Lekret, Graham, dr Chilton, Reba i w sumie wszystkie inne tez. Gdzie jest cala psychologia tej ksiazki. Gdzie motyw przewodn, czyli przemiana Dolarhyde'a w Czerwonego Smoka i historia, ktora zrobila z niego morderce? Tego u Manna nie ma. Lekter jest psychiarta, do tego wyjatkowym psychiatra. Nie dosc, ze leczyl ludzi, to ich jeszcze zabijal zjadajac ich organy. I w tym tkwi cale sedno. Graham nie poszedlby do niego jakby chodzilo o byle jakiego pospolitego seryjnego morderce. Poszedl do niego dlatego ze dla Dolarhyde'a zbrodnia byla czyms wiecej niz tylko zaspokojeniem swoich socjopatycznych czy psychopatycznych zachcianek. Byla droga do przemiany.
I tak na prawde to najbardziej udeza w "Lowcy". Film jest splycony do granic mozliwosci. Nie przedstawia nic, co wytlumaczyloby cala psychologie tego co sie dzialo. Stworzono morderce, ktory zabija bo zabija, bez jakis wiekszych, glebszych motywow, agenta FBI, ktory odszedl ze sluzby, bo zostal pociety przez ostatniego morderce, ktorego scigal i nie wyrobil psychicznie. A do tego z racji niemozliwosci pojecia motywow poszedl do niego na tzw. spytki. Film poza ogolna fabula nie ma w sobie nic z powiesci Harrisa, ktora tak jak tworca tematu napisal, polyka sie jednym tchem. Razi rowniez brak motywu czerwonego smoka jako takiego. Owszem jest znaczek na drzewie i to wszystko. A wlasnie o tego smoka chodzi. Jedyna scena, ktora jest lepsza u Manna niz u Ratnera to scena z tygrysem. Ma w sobie sile i moc, ktorej Ratnerowi zabraklo. Ale to tylko tyle.
Nigdy nie lubilam tego typu filmow z lat 80tych. Pewnie dlatego, ze akcja skupia sie przede wszystkim na dlugich scenach chodzenia, uciekania przed samym soba (scena kiedy Graham wybiega z wiezienia), rozciagnietej fabule i niewyrazistosci postaci. Do tego muzyka. Mnie osobiscie bije po uszach. Uwazam, ze muzyka ma byc do filmu tlem. Tak na prawde nie powinno sie jej slyszec i zwracac na nia uwagi, a ja do teraz mam kawalki z "Lowcy" w glowie, mimo ze film ogladalam o godzinie 8 rano.]
Ktos, w ktoryms poscie ktoregos tematu mial racje, ze te dwa filmy idealnie nadaja sie do porownania i analizy wykonania. Pod tym wzgledem sa genialne i pewnie jakbym miala okazje wykorzystac to na pewno bym to zrobila wczesniej czy pozniej.