wielki koszmar w jednym ujęciu (2)

Niezwykle udany debiut Spirosa Stathoulopoulosa, pochodzącego z Grecji reżysera, który wyemigrował w młodości z rodziną do Kolumbii, a przed trzydziestką przeniósł się do Los Angeles. Film opowiada historię rodziny, którą napadają groźni przestępcy i chcąc wymusić na rodzinie pieniądze na okup zakładają matce plastikową obrożę z ładunkiem wybuchowym. Tym samym staje się ona chodzącą bombą zegarową. Cały film zrealizowany jest w jednym ujęciu. Nie jest to jednak jakaś formalna fanaberia, ale świadomy i adekwatny środek stylistyczny, który sprawia wrażenie swoistej „czasowej klaustrofobii”. Tym samym możemy obserwować dosłownie każdy moment koszmaru bohaterki, bez elips czasowych, bez skrótów montażowych. Większa część filmu to próba rozbrojenia ładunku przez pewnego sapera. Kamera pracuje rewelacyjnie. Gdzie trzeba drga, filmując z ręki, co daje posmak brudnego realistycznego paradokumentu. Innym razem dosłownie płynie (steadycam?), dając poczucie pełnej kontroli nad otoczeniem. Pomimo jednego ujęcia zdumiewa niuansacja planów, a szczególnie dobrze wypadają zbliżenia (pot, drgania rąk, grymasy twarzy). Sprawia to, że dosłownie uczestniczymy w tym tragicznym wydarzeniu opartym na faktach. Polecam serdecznie.