Kameralna apokalipsa (SPOILERY) (6)

Kameralne, animowane cudeńko !!

Para emerytów John i Hilda przygotowuje się do nuklearnej zagłady. Środki zaradcze – zamalowanie okien białą farbą, zakrycie się materacami, które będą nachylone do ściany pod kątem 60 stopni itp. Z jednej strony ironia pełna gębą, z drugiej ponadczasowy film o pacyfistycznym wydźwięku (jedna z najlepszych scen to ta, w której John wyczytuje dziesiątki nazw organizacji narodowych działających na rzecz pokoju, co kwituje Hilda „ – Tak, ale oni wszyscy nie przeszkodzili wojnie!!), w dodatku podpisany świetna muzyką Johna Watersa…

I gdy już po nuklearnej katastrofie, para staruszków, marniejąc z dnia na dzień, wymiotując, tracąc włosy, zaczynają zadawać pytania „co się dzieje?” wciąż licząc, że przybędzie po nich pomoc, staje się nam bliska, a pokłady empatii wobec nich osiągając apogeum. Dobrze wiemy jednak, że szczęśliwego zakończenia tu nie będzie. Bo my widzowie, w przeciwieństwie do poczciwej pary znamy zakończenie i los jaki ich czeka. Ich egzystencję w milczeniu obserwuje się do samego końca. W najwyższym skupieniu. I smutku…

Ten niezwykle kameralny (dwie postaci w kadrze) i ascetyczny w formie (prosta kreska) film animowany robi piorunujące wrażenie, o wiele większe niż wszystkie inne rozbuchane obrazy o apokalipsie razem wzięte. Zapomniane dzieło, do którego warto dotrzeć.

Moja ocena - 9/10
GRIFTER POLECA !!