Nudny, przegadany, z irytującymi bohaterami, którzy robią za osoby wielce skrzywdzone przez los. Jak takim osobom nie współczuć? (6)

Być moze narażę się na ostrą krytykę, ale dawno nie widziałem tak słabego, nudnego i silącego się na wielkie kino dramatu. Moim zdaniem "Błękitny deszcz" to przykład obrazu, który na siłę próbuje wywołać w widzach emocje, poruszyć ich serca, opowiadając nieskomplikowaną historię czwórki osób (pracownika zakładu pogrzebowego, striptizerki, księdza oraz człowieka, który wyszedł z zakładu karnego) i sądząc po komentarzach chyba mu się udało. Czterech wielce skrzywdzonych przez los mieszkańców LA smęci przez cały film jak to im źle, niedobrze, jacy to oni nieszczęśliwi i w ogóle tragedia. O ile na samym początku filmu, gdy poznajemy każdego bohatera z osobna jakoś to nie przeszkadzało, to z biegiem czasu zrobiło się strasznie irytujące i nie do zniesienia.

Reżyser stawia nas przed faktem dokonanym, a mianowicie: tak przedstawia nam wycinek z życia każdego z bohaterów, jakby chciał powiedzieć: to są najbardziej skrzywdzeni ludzie w całych Stanach Zjednoczonych, współczujcie im, płaczcie nad ich losem, módlcie sie by ulżyć im w cierpieniu. Nie tędy droga. Nienawidzę, gdy ktoś stawia mnie przed faktem dokonanym, a co gorsza na siłę póbuje wywołać określone reakcje. Mimo, że w tym filmie niemal każda z postaci strasznie mnie irytowała (no może poza Liottą), to muszę przyznać, że aktorzy wcielający się w nie odwalili kawał dobrej roboty. Aktorstwo to chyba najjaśniejsza strona filmu, zaraz po klimatycznej ścieżce dźwiękowej, która nastrajała mnie bardzo melancholijnie.

Pierwsza i zarazem najbardziej denerwująca postać to Charlie grany przez Foresta Whitakera, któremu poświęcę trochę miejsca. Charlie to ksiądz o skłonnościach samobójczych, ale czy aby na pewno? Postać grana przez Whitakera to przede wszystkim niezrównoważony tchórz, facet bez jaj, który szuka osoby, która wyręczy go w samobójstwie, tym samym kończąc jego życie pełne cierpienia, chociaż ja bym tego nie nazwał cierpieniem. Nie potrafi poradzić sobie w życiiu, gdyż jego ciężar go przytłacza i wydawać by się mogło, że kto jak kto, ale ksiądz, człowiek mocnej wiary, powinien sobie z tym poradzić szukając oparcia w Bogu. Nic bardziej mylnego, gdyż Charlie to człowiek bez honoru, który zatracił się we współczesnym świecie, a teraz jeździ ulicami LA z bronią i walizką wypchaną zielonymi, tłumacząc napotkanym osobom jaki to on poturbowany przez los i z jakimi przeciwnościami losu musi się zmagać. Bzdura na resorach. Bo czy tak powinien postępować ksiądz? Nie ma za grosz odwagi, by sam odebrać sobie życie, więc szuka naiwniaków, którzy zrobia to za niego, ze szklanymi oczami i pokażną kwotą próbując ich przekonać do swych racji. Żałowałem, że pierwsza z osób, którą napotkał nie pociągnęła za spust, tym samym oszczędziłaby mi oglądania poczynań tej życiowej łamagi.

Kolejna osoba to Jack Doheny grany przez Liottę. To jedyna postać, która nie irytuje tak bardzo, chociaż scena w której [SPOILER] zamarza w pozycji siedzącej mocno mnie rozbawiła [/SPOILER]. Człowiek z przeszłością kryminalną, który pragnie zbliżyć się do jednej z osób, a czy mu się uda czy też nie przekonacie się sami. Została nam jeszcze kobieta mająca bardzo chorego syna, która zarabia na życie striptizem oraz przedsiębiorca pogrzebowy, którego problemy wydają sie niczym w porównaniu do pierwszej lepszej osoby z naszego otoczenia, która za kilkaset złotych musi związać koniec z końcem. Miałem niezły ubaw jak to skryty i szukający kobiety swojego życia mężczyzna zakochuje się w striptizerce, która na pewno nie może uchodzić za przykładną matkę, bo zamiast siedzieć przy łózku ciężko chorego syna, oddaje się ziemskim przyjemnościom. Czy film ma jakiś morał / przesłanie? Nie wydaje mi się. Na plus niewątpliwie zakończenie, które na szczęście odbiega od klasycznych amerykańskich happy endów, gdzie każdy z bohaterów odnajduje swoją drugą połówkę a problemy mijają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. 3/10