spitfire'y vs messerschmidty. (14)

Mimo, że jest to dość stary temat, to odpowiem :D

Ja bym wybrał Spitfire, bo miał skrzydła o kształcie elipsy, które pozwalały mu wchodzić w ciaśniejsze zwroty niż ME, ale za to ME nadrabiał to działkiem 20 mm, którego Anglik nie miał. Z drugiej strony ME miał mniejszy zbiornik, mniejszą widoczność, częstsze awarie i lądowało się nim ponoć trudno...

Pzdr.

Tylko zauważ różnice między oryginalnym Me109-E (bo tylko takie myśliwce Luftwaffe w 40 roku były podstawowymi) bo te na filmie, są hiszpańskimi wersjami (z silnikami RR). Więc mają nieco inne "mordy".

Wybór pada na Bf - 109E z doświadczonym pilotem za sterami, bo wtedy samolot pokazywał wszystkie swoje atuty. Dlaczego nie Spitfire? Choćby, dlatego że miał gaźnik zamiast wtrysku paliwa, co powodowało wyłączenie silnika przy stromym nurkowaniu.

bf-109 miał podwozie montowane na kadłubie - pozwalało to na łatwiejszy transport przy odłączeniu skrzydeł itd, ale 5% wszystkich wyprodukowanych egzemplarzy przez to rozbiło się przy starcie/ladowaniu...

W niedawnym dokumencie BBC były wywiady z pilotami zarówno brytyjskimi jak i niemieckimi. Wszyscy zgodnie opowiadali się za bf-109. Główna przewaga to szybkość, ale też siła ognia. Co z tego jeśli Goering kazał niemieckim myśliwcom eskortować bombowce.

Oczywiście że lepszy był Spitfire i tylko popieprzeni neofaszyści i germanofile uważają Messer-shita za jakiś cud techniki. W czasie wojny obie strony modernizowały samoloty, ale to Alianci zawsze byli o krok naprzód, może niebagatelne znaczenie miało to że Alianci byli "tymi dobrymi" i mogli również liczyć na pomoc Opatrzności, poza tym mieli o niebo lepszych pilotów (w tym oczywiście Polaków). Nie wierzę że zasrane hitlerowskie gnidy umiałyby coś samodzielnie wymyślić, nawet napęd odrzutowy jako pierwsi wymyślili Anglicy. A ci którzy uważają że szwaby projektowali latające spodki powinni się zgłosić do psychiatry. Najlepszy sprzęt bojowy mieli Alianci. I tak:
Spitfire był lepszy od Messerschmitta 109,
Mustang, Thunderbolt i Ła-7 były lepsze od Focke Wulfa 190,
B-17, B-24, Lancaster były lepsze od Do-17, He-111 i Ju-88,
Jakby doszło do walk powietrznych między odrzutowcami okazałoby się że Gloster Meteor jest lepszy od Me-262.

Czepiasz się ;) Wygra ten, w którym siedzi polski pilot :D

RAF VERSUS LUFTWAFFE
Na początku lipca 1940 r. RAF posiadał 688 myśliwców, z czego 2/3 gotowe do walki. Były to na szczęście myśliwce dość nowoczesne, jako że od 1936 r. Marszałek Polny Hugh Dowding prowadził energiczną kampanię na rzecz wymiany myśliwców na nowsze typy i ukończył tę operację w samą porę.
Dwa podstawowe typy samolotów, którymi Brytyjczycy dysponowali to Hawker Hurricane i Supermarine Spitfire. Hurricane'ów było znacznie więcej a stanowiły one coś pośredniego na drodze do myśliwców najnowszej generacji. Pomimo szeregu gruntownych modernizacji, jakim poddano je w 1939 i 1940 r., nie dorównywały one jednosilnikowym myśliwcom niemieckim i odnosiły sukcesy raczej w walce z niemieckimi bombowcami.
Samolotem-legendą stał się Spitfire. Był szybszy od Messerschmitta 109 i bardzo manewrowy, o doskonałej widoczności z kokpitu, acz trudny w pilotowaniu dla nowicjuszy. Silnik Spitfire'a wyposażony był w gaźnik, co powodowało, że niekiedy sprawował się gorzej na dużych wysokościach i w locie nurkowym. Uzbrojony był, podobnie jak Hurricane, w osiem karabinów maszynowych. Spitfire'ów w lipcu było zaledwie 230. W czasie bitwy, starano się na ogół wysyłać Hurricane'y przeciwko bombowcom, zaś Spitfire'y - przeciw myśliwcom.
Pilotów na początku lipca było tylko około dwustu i żaden z dywizjonów nie miał pełnego stanu. Jeszcze w walkach we Francji wielu pilotów zginęło. Szkoły latania wypuszczały 200 nowych pilotów na miesiąc, co prawda - na skutek dramatycznego zmniejszenia wymaganej liczby godzin przelatanych - bardzo słabo wyszkolonych. Dołączyli do nich piloci z krajów Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Zaś większość lotników z podbitej Europy pozostawała w rezerwie, jako że nie znali oni języka.
Równie ważną rolę odgrywały służby naziemne; każdy samolot codziennie przechodził przegląd i naprawy, często w prymitywnych warunkach, zaś ponowne uzbrojenie i zatankowanie samolotu udało się skrócić do 35 minut.

Luftwaffe również zapłaciła cenę triumfu we Francji: straciła ponad 1500 maszyn (28%). Wśród poległych lotników wielu było instruktorów, prawdziwych mistrzów latania. Lotnictwo Niemiec dysponowało liczbą 4500 maszyn, z których gotowych do walki było 1600 samolotów bombowych i 1100 myśliwskich.
Jednosilnikowy Messerschmitt Bf 109 E był pod pewnymi względami nawet lepszy od Spitfire. Wadę jego stanowił zasięg wynoszący tylko 610 km - co z grubsza pozwalało na 20-minutowy, góra półgodzinny pobyt nad południową Anglią. Istniał też myśliwiec o większym zasięgu, dwusilnikowy Messerschmitt 110 - ale okazał się on prawdziwą klęską, jako zbyt ociężały.
Typów bombowców było cztery: Junkers Ju-87 tzw. "Stuka" - pomyślany jako precyzyjny bombowiec nurkujący; posiadając syrenę zamontowaną pod silnikiem, swym charakterystycznym rykiem syrena owa potrafiła siać panikę, zwłaszcza pośród cywilów uciekających drogami Polski i Francji. Ale zarazem Stuka był powolny i nie miał żadnych szans w walce z myśliwcami. Gdy doszło do spotkania Stukasów bez osłony myśliwskiej z myśliwcami brytyjskimi - nieuchronnie następowała masakra (piloci brytyjscy używali określenia 'stuka-parties').
Także Heinkel-111 - miał liczne wady: za małą moc silników i małe luki bombowe mieszczące tylko 250 kg ładunku.
Dornier-17 (ze względu na wydłużony kształt zwany "ołówkiem”), już nie był produkowany ale wiele jednostek niemieckich wciąż miało go na stanie.
Najlepszy w swojej klasie okazał się Junkers-88.
Atutem Luftwaffe byli nade wszystko ludzie - o wysokim morale, wierzący w to, iż są "niepokonani” a zarazem świetnie wyszkoleni. Myśliwce niemieckie bez wahania atakowały nie tylko wrogie bombowce, ale i myśliwskie Spitfire'y, zaś w samolotach bombowych kapitan umiał w razie potrzeby zastępować każdego innego członka załogi.
Aspektem walk, który z pewnością działał na korzyść obrońców był fakt, iż większość walk toczyła się nad Anglią. Nawet zatem, jeśli pilot RAF-u został zestrzelony, to - o ile nie był ranny - w ciągu kilku godzin trafiał z powrotem do macierzystej jednostki i dostawał do swej dyspozycji nową maszynę. Wszak łatwiej było zastąpić samolot niż pilota. Co innego zestrzeleni piloci niemieccy. Ci do końca wojny lądowali w obozie jenieckim. Co prawda, także niektórym pilotom sojuszniczym, na przykład polskim - nie mówiącym dobrze po angielsku, zdarzało się po wylądowaniu na spadochronie być poturbowanymi przez miejscowych chłopów.

* * *

Pierwsza Faza Bitwy o Brytanię bywa określana z niemiecka (także w historiografii brytyjskiej) jako KANALKAMPF (bitwa nad Kanałem).
W jej ramach, 10. lipca 1940 r. Luftwaffe przeprowadziła zmasowane ataki na konwoje w Kanale Angielskim (La Manche). Chciano też w niszczyć angielską obronę wybrzeża, bazy i urządzenia portowe. Zarazem, dowództwo Luftwaffe dążyło do zniszczenia jak największej liczby brytyjskich myśliwców. Wieczorem tegoż dnia odbywała się w kwaterze Premiera Churchilla narada. W jej toku dowództwo floty naciskało na Dowdinga, by ten oddelegował dywizjony do stałego prowadzenia patroli nad morzem. Dowding opierał się twierdząc, że decydująca walka jeszcze się nie rozpoczęła. Zmuszony jednak był ustąpić.
Jaki był wynik walk powietrznych nad Kanałem? Brytyjscy piloci wprawdzie strącali całkiem sporo niemieckich samolotów, lecz Niemcy mogli sobie na te większe straty pozwolić (początkowa dysproporcja sił na niekorzyść RAF wynosiła przecież 1 : 4). Strącane były w większości bombowce, lecz gdy dochodziło do walk z myśliwcami, Brytyjczycy wypadali słabiej. Zła okazała się zwłaszcza obowiązująca taktyka latania kluczami (trzy lub więcej samolotów z których jeden był prowadzącym a dwa lub więcej - bocznymi; boczni piloci mieli utrzymywać szyk i łagodnie manewrować). Narażało to bocznych pilotów na zaskoczenie ze strony Niemców nadlatujących z góry i od strony słońca, gdy oni sami w trakcie manewrów koncentrowali swą uwagę na operowaniu przepustnicą (pilot lecący po zewnętrznej stronie łuku musiał przyspieszyć, zaś ten lecący po wewnętrznej - zwolnić, aby po wykonaniu zwrotu wciąż zajmować tę samą pozycję w stosunku do prowadzącego). Wszyscy boczni skoncentrowani byli na trzymaniu się szyku oraz obserwowaniu dowódcy, zamiast na przeszukiwaniu nieba.
Tymczasem Luftwaffe wypracowała znacznie lepszą podstawową formację zwaną Rotte (dwa samoloty; wersje powiększone formacji to Schwarm - cztery maszyny oraz Staffel - dwanaście maszyn) oraz manewr tzw. zwrotu krzyżowego, po wykonaniu którego dowódca i skrzydłowy po prostu zamieniali się funkcjami. Straty brytyjskich maszyn były odrabiane bieżącą produkcją, ale straty ludzi - nie...