7/10 sztuka gra dla życia, a życie dla sztuki, gdyby tylko końcówka była inna to byłoby 8/10 (8)

Nie wiem po co pisać aż 11 linijek, ten film to czysta kpina. Jeżeli reżyser chciał zrobić z książki jajca, to jego chęci dało się zauważyć, mimo iż ani jedna minuta nie była śmieszna.

Odniosłem całkowicie inne wrażenie i właśnie końcówka wydaje mi się najbardziej porażająca: Zelenka przez cały film miesza plany (mistrzostwo w tym osiągnął w Roku diabła - polecam), życie i teatr zatracają tu swoje kontury, a aktorzy tak samo żyją swoją rolą, jak i prywatnym życiem. Proces ten pogłębia się z minuty na minutę i kiedy dochodzi do finałowej sceny oczekujemy, że śmierć wstrząśnie nimi i przywróci utracony dystans; dzieje się jednak zupełnie inaczej: odgrywają oni najbardziej teatralną scenę w całym filmie, realizm śmierci i teatralność ich zachowania są skontrastowane, ale są jednym. Co ciekawe: ten polski robotnik staje się przez to jednym z bohaterów dramatu. Reżyser słusznie "wyeliminował" go z centralnego planu "Braci Karamzow", gdyż jako widz nie powinien w nim bezpośrednio uczestniczyć. Stał się jednak jednym z bohaterów dramatu na kolejnym planie, który właśnie poprzez końcową scenę, też okazał się być teatrem. W ten sposób perspektywa się przesuwa i "zwolnione" miejsce widza zajmujemy żywy odbiorca kinowy: ty i ja.
Kwestia interpretacji tego to już zupełnie inny problem, ale trzeba pamiętać, że nie jest to po prostu ekranizacja powieści Dostojewskiego, ale raczej jej interpretacja. Ale zdaje mi się, że jest to przede wszystkim pytanie o wpływ literatury, czy szerzej - sztuki na życie człowieka. Ten ojciec nie popełnia przecież samobójstwa bezpośrednio z powodu śmierci syna: dopiero teatr, uświadamia mu jego sytuacje. Dzieje się to właśnie pod wpływem Dostojewskiego. A pytanie Zelenka stawia bezpośrednio widzowi: jaki to ma wpływ na Ciebie...?
Według mnie ten film to formalny majstersztyk, ale oczywiście można mieć odmienne zdanie. Na temat gustów się nie dyskutuje. Pozdrawiam.