Według mnie masakra (18)

No i widać totalne niezrozumienie filmu. Bo właśnie dlatego przeszedł do historii, że problemy są nadal aktualne, a portrety psychologiczne bohaterów zostały przekazane w sposób tak fenomenalny, że do dzisiaj zachwycają się nim wszyscy, którzy chociaż nikłe pojęcie o filmach mają.

Dziewczyna nie kochała tego chłopaka. Była z nim aby szpanować, że jest w paczce. Tak jak sama zresztą powiedziała: "Nikt w tamtej grupie nie jest szczery". Ona też nie była. Ona (póki nie poznała Deana) nie zwracała uwagi na nic poza reputacją i ukrywała swoją samotność. Kiedy zobaczyła, że inny chłopak ma takie same problemy i, ze ją rozumie (szczególnie tak wstrząsającym przeżyciu) - zakochała się. To nic dziwnego... tak się wręcz dzieje bardzo często.

Ten film jest wielkim arcydziełem. Nie dałem dychy ze względu na to, że czasem ten film lekko przynudza. Ale nie umniejszam kompletnie roli Deana i roli jaką ten film na kartach historii zapisał.

"jakby jakaś dziewczyna zobaczyła jak jej chłopak ginie, spadając z klifu, to jeszcze tego samego dnia nie wyznałaby miłości innej osobie"

Oczywiście dziewczyna nie kocha Buzza, co chyba widać, więc nie dziwne, że nie połyka garści prochów z powodu jego śmierci. Za to szokuje brak reakcji u wszystkich młodych ludzi po śmierci swojego kolegi lub znajomka. Nawet nasz "bohaterski" Jimbo nie przejał się specjalnie (nie licząc "obywatelskiego" doniesienia na siebie). Próbuję sobie to tłumaczyć znieczulicą wywołaną woją w Korei, tam codziennie gineli młodzi amerykanie "w słusznej sprawie", więc co tam jeden wariat w pogruchotanym aucie.

PS. Film nie jest zły, szkoda że nazywa się go "kultowym" a nikt nie wspomina, że jest jak ilustracja do szkolnej pogadanki z wychowawcą (miła POLICJA, malutko alkoholu, zero seksu i na koniec pogodzeni rodzice Jima usmiechający się porozumiewawczo).

może właśnie w takiej sytuacji szybciej wyzna miłość, poza tym ona sama powiedziała że zawsze szukała kogoś kto będzie ją kochał a dopiero jak stracia tamtego chłopaka tak naprawdę się zakochała...

Wiem, ze film porusza problemy nastolatkow po czesci aktualne do dzis, ale robi to w niedorzeczny, jak na dzisiejsze standardy, sposob.
Nie chce mi sie wpadac w dyskusje na temat przerysowanych charakterow postaci i stereotypow ale przyczepie sie troche realizmu, ktorego wymagam od filmow okreslajacych sie mianem dramatu.
Wiecie co zrobilaby prawdziwa grupa nastolatkow widzac smierc, badz co badz, kolegi? Wpadla by w panike, zapanowalby chaos, uslyszelibysmy wrzaski, klotnie i rozterki co teraz zrobic. Przez kilka dni ciezko by im bylo dojsc do siebie. Obojetnie czy ten kolega bylby lubiany czy nie. W tym filmie mamy jednak dziewczyne swieżo zmarlego, ktora spoglada w przepasc nie roniac nawet lzy, po czym podaje reke drugiemu i jeszcze tej samej nocy ma ochote na flirty, zarty, a w koncu i milosne igraszki z nim. Mamy tez kolegow zmarlego, ktorzy rowniez po bezuczuciowym spojrzeniu w przepasc z wyrafinowaniem stwierdzaja, ze trzeba sie ulotnic. Dzisiaj prawdziwiej tą scenę odtworzylby przecietny telewizyjny film dla nastolatkow.

Widze, ze niektorym spodobala sie finalowa scena, mnie jednak i ta nie przypadla do gustu. Mamy w niej nastoletniego, zagubionego chlopczyka, ktory chwyta za gnata i wdaje sie w strzelanine i poscig w sposob, ktorego nie powstydzilby sie solidny murzynski gangster. Na koniec rowniez naciagana scena jego smierci.

Jak widac, nie jestem widzem, ktoremu wystarczy ladna historyjka okraszona poruszaniem ponadczasowych tresci, to tez najprawdopodobniej nie zostane fanem filmow o nastolatkach z lat 50'.