Burza nad Azją

opisy filmu (1) dodaj opis filmu Burza nad Azją

Akcja filmu rozgrywa się w latach 20., kiedy Mongolia znajdowała się pod panowaniem Anglików. Mongoł Bair znajduje amulet, zgubiony przez buddyjskiego lamę. Wzięty do niewoli przez Anglików i skazany na rozstrzelanie za przynależność do oddziału partyzanckiego, staje się oczkiem w głowie niedawnych prześladowców gdy ci odkryją, iż w amulecie ukryty był dokument stwierdzający, iż jego właściciel jest potomkiem Dżyngis-chana. Anglikom bardzo by się przydał marionetkowy władca okupowanego państwa. Jednak Bair ucieka i staje na czele powstania Mongołów... Jak pisała Stefania Zahorska w "Wiadomościach Literackich" 15/1929: Nie udało się jeszcze nikomu, w żadnym filmie, ująć przestrzeni z taką "maniera-grande", zmonumentalizować krajobrazu i pokazać go w skali tak olbrzymiej, że wszelkie sprawy ludzkie stają się jego częścią - jego funkcją niejako, stapiają się z nim, w jakiś tajemniczy sposób z niego wynikają. Zdjęcia plenerowe nakręcono latem 1928 roku w Buriat - Mongolskiej ASRR. W scenach ataku konnicy brali między innymi udział dawni partyzanci z oddziału Suche Batora. Film zdobył uznanie krytyki i publiczności zarówno w Europie jak w Stanach Zjednoczonych. Polska premiera odbyła się w roku 1929, dzieło Pudowkina uznano niemal jednomyślnie za rewelację. Po wojnie film, udźwiękowiony w 1949 roku, z muzyką Nikołaja Kriukowa, został w Polsce wznowiony w 1950 roku. W „Wehikule magicznym” autorzy napisali: Linia fabularna „Burzy nad Azją” rozwinięta zostaje dużo czyściej niż w „Końcu Sankt-Petersburga” (a nawet w „Matce”): Pudowkin reżyseruje z dużą swobodą i lekkością – być może z racji mniejszego ciężaru gatunkowego treści. Dynamiczna akcja filmu, który mieści się w zasadzie w gatunku dramatu sensacyjnego, daje znakomita okazję do wykorzystania zalet montażu Pudowkina: jego rytmiczne właściwości występują tu o wiele bardziej plastycznie niż w poprzednich obrazach, a konstrukcja szeregu epizodów oparta jest wyłącznie na pulsującym ruchu kadrów (...). Nie mniej doskonała jest też strona plastyczna fotografii: Gołownia bezbłędnie wykorzystuje możliwości, jakie daje mu atrakcyjny plener, świetnie też przedstawia realia ziemi mongolskiej. Filmoteka Narodowa więcej