Kamera "z ręki" powodowała ucieczkę pięknych kadrów i rozbieganie czyli cały klimat zdechł. (10)

Eee tam, to co wytykasz temu filmowi jako "wielki minus" można uznać za jedną z jego największych zalet - ciężko wyobrazić sobie "Do utraty tchu" bez tego całego rozedrgania, bez nerwowego rytmu, bez pośpiechu i improwizacji!

A zasadniczym minusem lodów jest fakt ze są zimne.

Nic tu dodać już przedmówcy wytłumaczyli.
A ode mnie to zakazane są znaki morderców jak Stalinowski sierp z młotem w avatarze.
Zmień to bo mnie drażni i dotyka.

Jest to kino nowofalowe , które celowo unikało "pięknych kadrów" i stosowało właśnie taki ,a nie inny ruch kamery (z ręki). ,Pozorne niedociągnięcia w kadrowaniu nie są tutaj przypadkowe i to właśnie one budują klimat tego filmu. Oczywiście może to niektórym osobom przeszkadzać , ale w takim razie w ogóle nie radzę się brać za oglądanie nowofalowych filmów. Pozdrawiam !

Film Godarda są właśnie znane z tego typu zabiegów jak i przeskoki montażowe, wstawki niediegetyczne. Czasem łamanie ustalonych kryteriów powoduje przesunięcie granic twórczych które są można by powiedzieć nieograniczone, ale które muszą być wykonywane z pełną świadomością ich łamania by autor wiedział co chce uzyskać.

Jak się nie zna warunków kręcenia filmów nowofalowych, to się za nie nie bierze, bo potem tego typu narzekanie wypada jako żenująca nieznajomość tego, co się oglądało ;]

Film nosi tytuł "Do utraty tchu". Czyli: szybki, więcej, mocniej, jeszcze szybciej. I pie...przyć piekne kadry. Nie o to w tym chodziło. Chodziło, żebys po filmie czuł sie tak samo zajechany jak Belmondo. kamerka z ręki pasuje jak ulał.

Myślę, że świetnie tłumaczy charakter tego filmu Moullet: "Wykwalifikowana montażystka nie jest w stanie oglądać „Do utraty tchu” nie trzęsąc się ze złości: co drugie przejście jest nieprawidłowe. Ale jakie to ma znaczenie, skoro odbiera się to nie jako błąd, a jako figurę stylistyczną!"
Uwielbiam ten film (może nie tak bardzo jak "400 batów", ale jest świetny!)