drętwota!!!! (13)

Jeszcze dopiszę, żeby ludzi tutaj zadowolić. Puenta tutaj jest - to trzeba przyznać. Ale rodzi się pytanie: czy czuję się nią nasycony? Absolutnie nie! Spodziewałem się dania królewskiego, bo tak się reklamował ów "dowód" przez cały film, a podano mi zwykłego hotdoga. Gdy jestem bardzo głodny to zjem tego hotdoga ale tylko po to, żeby nie być głodnym. Ja potrzebuję strawy bardziej wyszukanej.

No, wreszcie, a już myślałam, że nikt o relacjach międzyludzkich nie wspomni.

Dla mnie film ten nie tyle jest o dowodzie naukowym, czy chorobie psychicznej geniuszy, ale o relacjach między dwojgiem ludzi, o dopiero co BUDZĄCYM SIĘ miedzy nimi uczuciu (a w co się rozwinie ten związek, to już każdy musi sobie sam „dokręcić”).
Można by akcję „Dowodu” umieścić w dowolnym środowisku zawodowym/naukowym, ale to że rzecz dzieje się akurat wśród matematyków nadaje tytułowi podwójny sens. Sięgając po film myślałam o dowodzie matematycznym (jako, że jestem matematykiem), lecz po obejrzeniu filmu zmieniłam zdanie.
1. Dowód matematyczny – p.w.
2. Dowód zaufania (i jego brak).
Catherine w wielkim zaufaniu powierza Halowi klucz (dosłownie i w przenośni) do swojej tajemnicy. Lecz on zupełnie tego „nie łapie” – dostał więcej niż jego wypowiedziane „chcę spędzić z Tobą tyle czasu, ile się da” – nawet, gdy Catherine oświadcza, że to ona stworzyła ten dowód. Mam wrażenie, że wtedy Hal nie jest do końca świadomy tego, co się z/w nim dzieje. Z jednej strony uczucia do Catherine. Z drugiej strony próbuje postąpić racjonalnie, jak przystało na matematyka: chce mieć DOWÓD (prawdziwości słów Catherine).
Rzecz w tym, że rozum wcale nie wziął u niego góry. Już wcześniej czytając zapiski profesora ekscytuje się – można by się zastanawiać, czy bardziej możliwością znalezienia czegoś genialnego, czy przebywania blisko Catherine. Rządzą nim uczucia. Przecież przybiega (po kilku dniach – w ciągu których może doń coś niecoś dotarło) do domu Catherine cały ROZEMOCJONOWANY. Uwielbiam następujący potem dialog Hala z Catherine. Po pierwsze, Catherine jest całkowicie świadoma tego, co się zaczęło między nimi i co „schrzanił” Hal. Dla mnie jest absolutnie zdrowa, choć zagubiona, zraniona i „urobiona” przez siostrę. Po drugie, do Hala dotarło, że są chwile w życiu, kiedy powinien UFAĆ, nie dowodzić. I jeszcze jego przyznanie się do „schrzanienia” i jego bezradna, acz urocza, próba naprawienia. Ale czy aby taka bezradna? W końcu przecież dostaje drugą szansę (choć może tylko dlatego, że Catherine nikogo innego nie zna).

Mnie się podobało!

P.S. umyta
Odkryła, a nie publikuje – nie należy się dziwić. Ona przecież nie ma ukończonych studiów, jest TYLKO córką geniusza, kto by jej uwierzył (przecież ani siostra, ani Hal nie uwierzyli).