Ależ piękne stereotypy w tym filmie! Cała fabuła zbudowana na bujdzie. (15)

Jeżeli przesadziłem to sorry, no offence. Na lekką złośliwość pozwoliłem sobie tylko dlatego, że krytycznie wypowiadasz się o filmie, którego chyba jednak nie obejrzałaś uważnie. Gdyby tak było to nie miałabyś wątpliwości co do zakończenia, bo ostatnia kwestia, która pada w filmie - całkowicie tą sprawę wyjaśnia. Nie chodziło mi o to, że film Ci się nie podoba, bo może Ci się oczywiście nie podobać, tylko o to, że skrytykowałaś go opierając się na bardzo wątłych i subiektywnych podstawach.

Myślę, że :

1) chyba od początku oceniasz ten film w kategoriach "kina ambitnego" co sprawia, że przykładasz do niego zbyt surową miarę. Zupełnie niesłusznie. To jest przede wszystkim rozrywka, z może kilkoma głębszymi akcentami. Julie Delpy z całym szacunkiem dla niej, to nie jest Woody Allen ani Bergman i nie ma pretensji do robienia takich filmów. Ja ten film umiejscawiam powyżej prawie wszystkich komedii romantycznych jakie w życiu widziałem a poniżej naprawdę głębokich filmów i to jest jego kategoria wagowa, w której wypada moim zdaniem bardzo dobrze. Rozumiem, że miałaś inne oczekiwania i w zetknięciu z nimi ten film Cię rozczarował, ja spodziewałem się czegoś właśnie w tym stylu i byłem w pełni usatysfakcjonowany.

2) Miejsce akcji nie ma tu nic do rzeczy. Bo co z tego, że Paryż. Jak Paryż to już musi być ambitnie? Jest mnóstwo kina całkowicie rozrywkowego z Paryżem w tle.

3) To, że Cię bohaterowie irytują czy irytuje fabuła nie ma wpływu na obiektywną wartość filmu. Mnie się z kolei wydawali bardzo sympatyczni. Lubię tą neurotyczkę w okularach a jej ojciec, jako podstarzały hipis,
też był genialny, tym bardziej, że to prawdziwy ojciec Julie Delpy. Nie ma to jednak żadnego znaczenia dla oceny filmu jako takiego, bo to tylko osobiste sympatie i antypatie.

4) Masz przykład genialnego filmu zbudowanego od początku do końca na stereotypie - "Dzień świra" Koterskiego. Gdyby go oceniać w taki sam sposób jak Ty to zrobiłaś z "Dwoma dniami w Paryżu", to trzeba by było dojść do wniosku, że to dno. Bo oparte na stereotypach i nieprawdziwe.
Nic z tych rzeczy. Ani jeden ani drugi film nie ma pretensji do bycia wiernym obrazem rzeczywistości, tylko jakimś jej odbiciem w krzywym zwierciadle. Jasne, że wykrzywia, zniekształca, tylko co z tego wynika? To filmy muszą być zawsze wiernym odbiciem rzeczywistości? Oczywiście, że nie.

Jestem przekonany, że istnieją dokładnie tacy Francuzi i Amerykanie jak w tym filmie. Z pewnością istnieją ksenofobiczni taksówkarze nie mówiący po angielsku, z pewnością w metrze można spotkać świrów i z pewnością arabscy chłopcy wyrywają torebki na ulicach. I z pewnością żyją tam też zupełnie inni ludzie. Tylko, że kompletnie nic z tego wynika dla wartości samego filmu, który nie musi być wiernym obrazem profilu społeczeństwa.

Poza tym myślę, że Julie Delpy ma pełne prawo podśmiewać się i karykaturować własny naród tak jak się jej spodoba a i sami Francuzi najwyraźniej nie mają z tym problemu, żeby śmiać się z siebie. Tradycja jest długa, wymieniając choćby Moliera, comedie francaise, filmy z Bourvilem czy Louis De Funesem, często krytycznie i złośliwie portretujących własny naród. Nie widzę więc żadnego powodu by być świętszym od papieża i obruszać się na to, że film jest budowany na stereotypach, tym bardziej, że ze stereotypami już tak bywa, że często tkwi w nich jakiś fragment prawdy.

Pozdrawiam