Zwrócicie uwagę (7)

świetna wypowiedź, bardzo mi się podobała

Z tego co miałem przyjemność zauważyć, kinu irańskiemu nie można odmówić jednego - jest do bólu autentyczne. Nikt nawet nie próbuje nas oszukać, że oglądamy wycinek prawdziwych zmagań ludzi o związanie końca z końcem. Gdy w ostatnich latach, głównie przez despotyczne sądy USA Iran stał się siedliskiem ganiających wariatów ze środkami do wzbogacania uranu, "Dzieci niebios" stają się rewelacyjną odtrutką na postrzeganie tego kraju jako siedliska wszelkiego zła.

A tu także żyją zwykli ludzie. Nigdy nie zapomnę obrazu płaczącego chłopca, z powodu tego, że...wygrał bieg. Przecież on chciał być tylko trzeci. Za to byłyby buciki dla jego siostrzyczki. Nie I-Pod, czy inne duperele, na które polują galerianki, czy inni zblazowani gimnazjaliści. Tu gra toczy się o...buty. Ale ile przy tym autentyzmu.

Mała perełka.

Moja ocena - 8/10
GRIFTER POLECA !!

A mnie najbardziej zastanawia to, że dzieciak woli być wyrzucony ze szkoły niż pójść do niej w sandałach.

Poza tym - nie ma również co przesadzać. W cieplejszych klimatach buty nie są aż tak istotne jak np w Polsce.
Bardziej o wstyd ty chodzi niż jakieś tam realne potrzeby.

SPOJLERY!!!

Wszystko OK, ale pozwole sobie sprostować - kinematografia irańska bynajmniej nie ma jakiejś bardzo krótkiej historii. Na wikipedii angielskiej jest ciekawy artykul. Jej korzenie siegają początków XX wieku, a w latach 60-70 był pewien rozkwit. Nie można więc tłumaczyć pewnych, moim zdaniem trącających banałem, rozwiazań krótką historią perskiego kina.

Tzn. zgadzam się generalnie z Wami, że film ciekawie przedstawiał uczucia łączące rodzinę, biedę w Teheranie, determinacje chłopca, etc, jednak niektóre środki stylistyczne (jak myśli chłopca w czasie biegu, wspomnienia obietnic, że na pewno zdobędzie buciki dla siostry, które miały go zdeterminować do zdobycia 3 miejsca) były trochę kiczowato patetyczne. Na szczęście tylko trochę i można na to przymknąc oko, gdyż inne sekwencje, jak np wizyta ojca i syna w bogatej dzielnicy czy dialog alfabetem arabskim w zeszytach na początku filmu (między bratem a siostrą) albo równoległe zmontowane 2 sekwnecji - biegu siostry i biegu brata pod koniec filmu były bardzo udane. Film świetnie oddawał też klimat ciasnych, brudnych uliczek irańskiego molocha.

Generalnie na plus, choć po moim pierwszym seansie filmu Majidiego mogę jak na razie powiedzieć, że niestety Farhadi czy Ghobadi to nie jest. Zobaczymy, może kolejne jego filmy bardziej przypadną mi do gustu. Tak czy siak polecam.