Zupełnie nie na podstawie ksiązki, na której jest podstawie ;-) (6)

Mnie wciągnęła :-) Choć prawdę mówiąc dopiero za drugim razem. Za pierwszym, jeszcze za swojego nastolęctwa, oglądałam sam "scenariusz". Niestety Polański traci swój urok, kiedy się go ogląda w ten sposób. Całe napięcie zbudowane jest na obrazie i ruchu kamery, ale jeśli się w nie wczuje akcja naprawdę wbija w krzesło. No ale to kwestia gustu - do tego typu filmów chyba nie da się przekonać argumentami o technicznym geniuszu (zresztą niewątpliwym).
Ale gdyby ktoś chciał spróbować pozostaje mi tylko poradzić oglądanie "emocjami" - nerwy , gdy Corso pali papierosa nad bezcennym manuskryptem i popiół już-już ma spaść na kartki czy strach, gdy kamera pełzając po ziemi przyspiesza i zwalnia jakby czegoś szukała (choć wiemy że w pokoju nie ma żadnego człowieka) etc. Tak oglądane Dziewiąte Wrota szarpią nerwy.