Piękny, ale ... irytujący (1)

Nie zgodzę się z opinią, że film jest nijaki. Piękna muzyka. No właśnie, nie taka prosta, ale taka, która przenika do wnętrza człowieka. Obraz pełen emocji.
Tylko dlaczego nie jestem w stanie zrozumieć głównej bohaterki?
Wydawalo mi się, że Ada na początku brzydzi się tym całym Bainsem, który osobiście mi się też nie spodobał i nie polubiłam go w żadnym momencie filmu, a potem nagle go kocha.
Najpierw się z nim targuje, a w sumie i tak dostałby, co chciał i to za free.
Nie wiem dlaczego tak uciekała przed „zaaranżowanym” mężem? Czy był on aż tak zły? Trochę nieporadny, nie miłujący fortepianu tak jak Ada, ale nie brakowało mu chęci, aby postarać się zrozumieć Ade.
Gdyby poprosiła Alisdaira o pomoc w odzyskaniu instrumentu i powiedziała, co zaproponował jej George, to w 3 sekundy miałaby fortepian przy sobie i kłopot z głowy.
Kobieta sama nie wiedziała, czego chciała.
No i pogoda, troche naiwnie dostosowywała się do sytuacji. Jak było miło, to i słońce się pokazało, a jak było źle, to ulewa na całego.
A tak w ogóle, to nie wiedziałam, że w Nowej Zelandi jest taki paskudny klimat.