Obiektywnie, ten film zasługuje na 1/10. (19)

Sceny dialogu nakręcone z maksymalną drętwością, ujęcia portretowe, przez które wydaje się, że postać jest sama w pokoju i gada do ściany. Aktorstwa nie stwierdzono. Fabuła prosta, a i tak ją zamotano – sługa ma ukraść mózg geniusza, ale ten wylatuje mu z ręki (słoik i mózg odbija się od podłogi, nienaruszony), więc zabiera mózg upośledzonego (cóż za peszek, że tylko dwa były na składzie). Ten wkładają (sługa i jego pan, Odkrywca) do ciała, które ożywa (wystawione na widok kilku lamp imitujących błyskawice). Ożywiony jest fajny, epickie odkrycie... I nic. Odkrywca bierze ślub. W tym czasie jego sługa pokazuje ożywionemu ogień, ten się wścieka a odkrywca, zamiast zlać swego sługę, bije się z ożywionym, cholera wie po co. Zamyka go potem w klatce, z której jakoś się uwalnia... Resztę znacie, nie chce mi się pisać dalej.

Ożywiony zachowuje się jakoś dziwnie, jego przerażający krzyk nie może się równać z moim budzikiem, więc nie wiem, czemu wywoływał przerażenie. Ogólnie to powie trzy razy „Raw. Raw.” I będzie. Dziwna sprawa.
Nie wiem, mam wrażenie że oryginalnie miał tu być wątek człowieka który pokonuje śmierć i staje się bogiem, ale gdzieś go zgubiono i ostał się naukowiec, który z nudów ożywił człowieka (czy tam puzzle z tkanki). Ot tak, dla hecy.

Sceny akcji nakręcono bardzo niemrawo, przez nie czułem senność na filmie, który trwa krócej niż reklamy na Polsacie. Reasumując, nie ma tu niczego, za co powinno się dać filmowi choćby punkt dodatni. Same minusy.

Więc może to swego rodzaju zrozumienie z mojej strony – wiadomo, lata 30, sztuka filmowa w ogóle dopiero raczkuje... Ale nie, przecież już wtedy powstawały wysokiej klasy - filmy Chaplina czy „Grand Hotel”... Więc chyba ten film nie był po prostu aż tak nie przyjemny w oglądaniu, by dawać mu negatywną ocenę. To póki co jedyne uzasadnienie tak wysokiej oceny z mojej strony. Peace Out...


5/10