Interpretacja filmu (z małymi spoilerami) (6)

Po wypożyczeniu "Funny Games U.S." dosyć długo leżał u mnie na półce, bo bałam się, że sceny w tym filmie będą zbyt mocne. W końcu się zmotywowałam i go włączyłam. Na samym początku zwracałam uwagę na wszystkie szczegóły, bo na razie nic mi się tam takiego strasznego nie wydawało. Lecz jak to zwykle bywa nawet w banałach doszukujemy się tego "czegoś" (chodzi mi tutaj o kamerę skierowaną z lotu ptaka, czy nawet cień samochodu). Podczas ich podróży można zauważyć już początek takiej zabawy. Małżeństwo "zgaduje" tytuły piosenek. Niby nic, ale jednak coś jest w tym intrygującego. Następnie jak kobieta zadaje pytanie sąsiadom na temat gry. Ciągle pojawia się temat gier, zabaw. Czy to było celowe, czy tak po prostu wyszło? Szkoda, że sama okładka zdradza to co będzie działo się w filmie, ale po minucie każdy zorientowałby się, że coś jest nie tak. Zastanawiało mnie jak ten Paul wszedł do domu. Kobieta się nawet oto nie zapytała (a może mnie coś ominęło). Irytowało mnie to, że rodzina się na wszystko zgadzała. Miałam ochotę krzyknąć "STOP!", ale co by mi to dało... Dlaczego dziecko zostało zabite jako pierwsze (nie licząc psa)?! Czym ono zawinęło? Chociaż... dziwne byłoby, gdyby zostało na końcu. Nic mi się w tym filmie nie podobało. Ale po głębszym zastanowieniu stwierdziłam, że to "Funny games" odnosi się do nas, a nie do bohaterów. Gdy kobieta szuka psa, samochód stoi jak wół przed naszymi oczami. No przecież każdy zapewne wiedział, że po coś on tam jest i dlatego to tak denerwowało! Kolejne- psychopaci zwracają się tak jakby do nas, a nie do torturowanych. Heneke się świetnie nami bawił. Moim upragnionym momentem było to, aby George powiedział swojej drugiej połówce coś typu- Idź, zostaw mnie tutaj! No i wreszcie się doczekałam (po dosyć długim dialogu i wykonywaniu bezsensownych kroków)... Scena z pilotem wytrąciła mnie z równowagi. I tutaj się zgodzę, że oni zachowują się jak bogowie- mają pewną władzę w swoich rękach, decydują o ludzkim losie, są bezlitośni (odwołanie do mitologii). A rękawiczki? No po co im one? Do zatarcia śladów? Jak już wcześniej wspominałam o widoku z lotu ptaka. Tak jakby oni wyznaczali sobie kolejne ofiary. Skąd? Z nieba- siedziba bogów. Bo w końcu, skoro nimi byli to musieli gdzieś mieć swoje królestwo. Podczas filmu czepiałam się wielu szczegółów- Paul miał chyba w dwóch scenach inne skarpetki, dlaczego ona nie zapięła spodni, dlaczego George nie mógł wstać (nie dostałam nigdy kijem golfowym, więc nie mogę wiedzieć czy to faktycznie tak bardzo boli). Wszystko w tym filmie było irytujące, a zarazem intrygujące.

Też zauważyłam, że większość ludzi nie zrozumiała tego filmu porównując go raczej do Piły czy innego tego typu bzdur. No cóż ale jeśli ktoś rzeczywiście ogląda Funny Games z nadzieją na krwawą jatkę to srogo się zawiedzie. Moim zdaniem ten film jest zabawą, no właśnie z kim? Głównie z widzem, który oczekuje przemocy i krwi ale tutaj mimo wszystko ich nie zastaje. Zauważyliście, że tak naprawdę wszystkie sceny postrzałów, dźgania nożem są pominięte lub sfilmowane z oddali? My jako widzowie zmierzamy się tylko z emocjami ofiar ale nie z samą przemocą! A przynajmniej w jej czysto fizycznej postaci. To doprawdy zaskakujące, bo sam film opowiada przecież o brutalności. Oczywiście można założyć, że chodzi tu o przemoc w rzeczywistym świecie, gdzie żyją psychopaci, którzy ot tak po prostu lubią zabijać ludzi ALE. Moment w którym Paul przewija taśmę uświadamia nam, że to tylko film. Zresztą fakt, że jeden z oprawców przemawia bezpośrednio do nas, zarówno on jak i jego kompan nie mają 'stałych' imion, zawsze noszą czyste, schludne ubrania bez plamki krwi (wyglądają jakby wyjęci prosto z reklamy proszku do prania), pojawiają się znikąd sprawia, że zdajemy sobie sprawę z fikcyjności tego co oglądamy. Nie należy więc doszukiwać się żadnego głębszego sensu. Moim zdaniem reżyser daje nam wszystkim prztyczka w nos - pokazuje, że poprzez nadmiar przemocy i brutalności w filmach (odcinanie głów, wybebeszanie, ćwiartowanie) jako widzowie stajemy się zupełnie niewrażliwi na to co przeżywają ofiary. Chcemy tylko więcej krwi i dymiącego pistoletu. Co więcej, wbrew tytułowi, zabijanie wcale nie jest 'funny'.

"You shouldn't forget the importance of entertainment." - chyba kwestia podsumowująca cały film.

Mnie mimo wszystko intrygują te białe rękawiczki. Dlaczego Peter prosi na łodzi o parę swojego kolegi? I po co to późniejsze zbliżenie na wciągającego żagiel Paula, a właściwie na jego rękawiczki? Niby pierdół a na prawdę (mnie) zastanawia... może i nie ma to żadnego znaczenia, a może jednak ;)
Ogólnie bardzo ciekawy sposób perfidnej a tym samym inteligentnej manipulacji odbiorcy, co uważam jako plus dla tego filmu. Reżyser daje jasno do zrozumienia - chcecie strachu? będziecie go mieli. Cierpienie? nie ma sprawy. Sprawy przybierają także ciekawy obrót podczas postrzelenia przez Ann Petera. Któryś widz może się cieszyć, że matka, którą spotkało takie cierpienia jak śmierć syna na jej oczach mogła się odegrać, a film może się nawet dobrze zakończyć. I tyle z całej uciechy bo do akcji wkracza pilot. Pojawia się też kilka scen które mogą irytować widza (jak np. obserwowanie oczami kamery przez ładnych kilka minut związanej Ann, próbującej się podnieść z podłogi), intrygować (jak do cholery Ann uwolniła się od taśmy w tak krótkim czasie?!), a także zaskakiwać (np. bezpośredni zwrot do widza)
Reżyser wyraźnie daje do zrozumienia, że uciekanie od rzeczywistości do świata fantastycznego, filmowego nie powinno mieć miejsca, a samo obserwowanie przemocy na ekranie, wcale nie jest (jakby się mogło wydawać) dobrym sposobem na spędzanie rozrywki.

Podkreślić należy też bardzo dobrą, według mnie grę aktorską. Dzieciak spisał się bardzo dobrze - w wiarygodny sposób obrazując strach i skołowanie.