W imię ojca (3)

Jako, że dla McQueena to zaledwie debiut reżyserski, brawa zdecydowanie się należą. Za niebanalny koncept (trójczłonowa kompozycja), za kapitalnie zrealizowaną (w jednym ujęciu), kilkunastominutową sekwencję dialogu Bobby'ego z księdzem (tutaj podziw zarówno dla reżysera, jak i dla aktorów), za oszczędny styl, który urasta do rangi głównej siły całego filmu. Owszem - realizacyjnie rzecz potrafi powalić. Niestety, nie mogę tego samego powiedzieć o warstwie emocjonalnej. "Głód" zwyczajnie mnie nie poruszył. Wciągnął - owszem, ale bynajmniej nie "pieprznął" po głowie. Może rzecz w tym, że sama tematyka do mnie nie trafia: dylematy bojowników IRA są dla mnie równie wzruszające jak lament Cyganki, która zgubiła swe korale. Może wina też w tym, że nie ma tu tak naprawdę żadnego bohatera z którym można się zżyć, a już tym bardziej identyfikować. Pozostaje więc realizm graniczący z turpizmem - z ekranu miejscami aż bije smrodem fekaliów i moczu. Mocne, z brawurową kreacją Fassbendera (który zdecydował się tu na podobnie ryzykowne posunięcie, jak Bale w "Mechaniku"), dowodzące niepospolitego talentu swego twórcy, niemniej nie jest to obraz, który by mną wstrząsnął i skłonił do długotrwałych rozważań.