Trzy Oscary - naprawdę? (10)

Pozwolę sobie wtrącić się...;)
Krytykujesz Allena za zakończenie, piszesz, że odstaje od reszty. Rozumiem to tak, jakbyś uważał, że facet nie miał zwyczajnie pomysłu albo jak napisałeś chciał 'ukraść' show dla siebie. Mam wrażenie, że ktoś kogo kręcenie bawi i cieszy tak, jak tego pana, z pewnością nie pozwoliłby sobie na takie niedociągnięcie albo też zarozumialstwo, jeśli rzeczywiście chciałby zagarnąć ostatnią scenę dla siebie. Może jej sens miał być prostym i zwyczajnym przesłaniem, oprócz tego, że wszystko kończy się szczęśliwie i zamyka klamrą, Allen pokazuje, że nawet ci z początku najbardziej przegrani, stają się największymi wygranymi. Holly która, nawet w oczach własnej matki, zdaje się być czarną owcą wśród sióstr, nie tak piękną jak Lee i bez talentu Hannah, odnosi sukces, znajduje miłość. Choć na początku jej postać działała mi na nerwy, w końcu stwierdziłam, że jest moją ulubioną w całym filmie. Strasznie mi imponuje tym swoim ciągłym działaniem i poszukiwaniem szczęścia i celu, które wybiera zamiast ciągłego mędrkowania Woody'ego, które w pewnym momencie zaczyna być męczące, może przez to że tak absorbuje, a może dlatego, że wolę, kiedy te jego hipohondryczne napady i niekończące pytanie egzystencjalne, eh, odbija w przeuroczy sposób, przeurocza osóbka, jaką jest Diane Keaton. W tym wypadku zdecydowanie wolę go w duecie. A wracają jeszcze do tej ostatniej sceny, rzeczywiście ciepły, opiekuńczy przyszły ojciec Allen, to do mnie nie trafia, ale widać o taką ironię chodziło, szczególnie biorąc pod uwagę jego okropne zdanie o związkach i miłości, jakie po raz kolejny wyziera z tego filmu...