Czy twórcy tego "dzieła" chodziło o poruszenie problemu narkomanii? Jeśli tak to pogratulować, przecież to kompletne nieporozumienie. Wygląda to mniej więcej tak: Film trwa 90 minut.Przez pierwsze 80 poznajemy pana Kusego, który okazuje się być lekarzem w psychiatryku.Jest on po rozwodzie, stosunki z synem ma, delikatnie mówiąc, nienajlepsze i próbuje ulożyć sobie życie z jakąś Czeszką. Aż tu nagle dowiadujemy się, że pan doktor jest narkomanem i w ciągu 5 minut stacza się na samo dno by w ciągu następnych 5 minut wyjść z powrotem na ludzi. O co kaman?
Żadne nieporozumienie. O to właśnie w tym filmie chodzi. Przedstawienie postaci porządnego lekarza, któzy prowadzi <pozornie> porządne życie, gdy nagle <ku zaskoczeniu widza> okazuje się, że jest byłym narkomanem, a jak wiadomo, narkoman, tak samo jak alkoholik, pod zagrozeniem powrotu nalogu życ zawsze będzie. Tak się więc dzieje. Postac wpadła szybko w nałog, bo leczącemu się człowiekowi wystarczy czasem chwila kryzysu psychicznego, aby do wrócić do starych przyzwyczajeń. Proste. Nie wychodzi wcale na ludzi, to za dużo powiedziane, on postanawia wziąć znów życie we własne ręce, na dodatek z pomocą, syna, kto wie, co by było, gdyby na niego pod ogrodzenie nie czekał, może poszedłby znowu do kumpli po towar. Syn dał mu siłę i nadzieję. Poszedł się leczyc. Esencją tego filmu jest właśnie to, aby widz przejrzał na oczy i nie kojarzył narkomanów tylko i wyłącznie z ludźmi pochądzącymi z marginesów społ. Narkomanami, tak jak alkoholikami są także i ludzie wysokich stanowisk, prowadzący normalne, porządne życie. Każdy z nas może nim być. Chodzi o samouświadomienie widza, co, jak widzę, cięzko niektórym zauważyć. Nie cierpie, jak ludzie nie rozumiejąc filmu, nie będąc za grosz uważnym i na dodatek mocno uogólniając piszą bzdury i dają niskie oceny, którymi potem sugerują się inni, mysląc, że "wyroki" postawione filmom na fw są dla nich wzorem. Amen.
Ladowanie