Gorszego zakończenia tej historii nie dało się wymyslić. (39)

Źródło obejrzane dawno temu:) I szczerze mówiąc trudno dopatrzyć mi się analogii pomiędzy tym romansidłem a tajemniczym i pełnym swoistego mistycyzmu obrazem Aronofskiego.

Dokładnie. Swoją droga może to jest klucz: film otrzymuję ocenę 10/10 od tych osób które kompletnie go nie zrozumiały:)

I takie zakończenie przekreśla film? Przecież nie ślubują sobie miłości do grobowej deski. Kontynuują tylko zaczętą znajomość, bez przeciągłych pocałunków i wzniosłych słów o bezkresnym oddaniu i miłości... To chyba dobre zakończenie, prawda? Gdyby miała zostać partnerką "śmierci" to byłoby to co najmniej komiczne... "I że Cię nie opuszczę aż do..." Nie, uważam, że dobrze zostało to rozwiązane.

Nie, nie zrozumiałam Twoich zastrzeżeń, bo mam własne wyobrażenie miłości i stworzyłam własną interpretacje filmu którą się po prostu chciałam podzielić na forum. A co do Twojego punktu widzenia wnioskuje że miałaś jakieś wyjątkowo niemiłe przeżycia w miłości, rzadko spotyka się ludzi tak negatywnie nastawionych do tego uczucia, chociaż możliwe jeszcze że masz po prostu jakąś awersje do Brada Pita. Nie opisałam dokładnie ,,miłości'' według mnie w tym filmie przedstawiony zostało tylko etap zakochania, kiedy nie znamy całkiem i człowieka nie widzimy jego wad tylko po prostu ten ktoś nam się podoba w takim stopniu, że mylimy ten stan z miłością. To dlatego Susan nie odróżniła chłopaka z kawiarni od Joe (dopiero na końcu zorientowała się że ma do czynienia z dwoma osobowościami w jednym ciele) nie znała go, była tylko zakochana. Miłość jest dopiero wtedy, gdy tak jak opisuje to w filmie William Parrish, dwie osoby znają się na wylot i akceptują zarówno swoje zalety jak i wady. W przypadku Susan i Joe/chłopaka z kawiarni nie można o tym mówić, a więc nie jest to JESZCZE miłość tylko zakochanie. A Susan spodobał się chłopak z kawiarni, tak jak to podkreśliła mówiąc że nawet bardzo go lubi, dla niej nie ważna była śmierć bo w tym czasie gdy Susan była z Joe myślała że jest z chłopakiem z kawiarni bo go nie znała nie mogła ich od siebie odróżnić, dlatego będąc z Joe miała w myślach obraz chłopaka z kawarnii i myślała że nim jest Joe. W końcu przecież nie widziała jak ten chłopak wpadł pod samochód b skręciła za róg, a przecież nie mogła wiedzieć że ciało chłopaka zamieszkują dwie osobowości bo kto normalny by tak pomyślał....Ehhh... nie potrafię dokładnie opisać tego jak ja postrzegam ten film... dlatego opisze rozumowanie Susan według mnie:

Susan spotyka chłopaka w kawiarni, tej jej się bardzo spodobał i w skutek tego że ojciec naopowiadał jej wcześniej to wszystko o chwytaniu miłości czy coś takiego, dziewczyna się zakochuje ale jest to po prostu zakochanie a nie miłość. Potem się rozstają, Susan nie widzi jak chłopak wpada pod samochód i następnie spotyka go u siebie w domu już jako Joe, może zauważa jego zmianę osobowości ale myśli: to niemożliwe, przecież spotkałam go jako miłego chłopaka w kawiarni, który mi się spodobał, to musi być nadal ten sam chłopak przecież przede mną stoi i wygląda identycznie, do tego pierwsze zakochała się w nim a potem on niespodziewanie pojawia się u niej w domu, to musi być przeznaczeni no bo co innego? on jest stworzony dla mnie. No więc Susan zaczyna być z Joe, ale nie rozpoznaje śmierci bo nadal ma w wyobraźni wizerunek chłopaka z kawiarni. Uważa że kocha Joe chociaż go wcale nie zna myli to uczucie z miłością. Tak samo jak śmierć która chce zabrać dziewczynę ze sobą, ale William tłumaczy mu czym jest miłość, Joe nie chce w to wierzyć, spotyka się z Susan która zaczyna mówić o tym, jak się w nim zakochała od pierwszego wejrzenia w kawiarni, jak się jej spodobał. No i tu mamy problem bo Susan mówi wydarzeniu z chłopakiem z kawiarni a nie o momencie chociażby pocałunku z Joe albo ich pierwszego razu, tylko właśnie o tym że kocha chłopaka z kawiarni. Joe w tym momencie zrozumiał że Susan go nie kocha tylko kocha chłopaka z kawiarni i postanawia zostawić dziewczynę, nie brać jej ze sobą bo ona go nie kocha a o ją tak. Więc się żegna z nią, żegna się też z nią jej ojciec. Susan rozumie że jest coś nie tak, że straci dziś ich, że wyjadą. Potem obaj panowie odchodzą, co Susan widzi jednak wraca tylko chłopak z kawiarni i zaczyna rozmawiać z dziewczyną. Susan widzi zmianę osobowości, myśli że coś jest nie tak, pojawiają się łzy, i nagle zaczyna wszystko rozumieć, składa fakty do kupy, jej ojciec się z nią pożegnał, chłopak na początku(spotkanie w kawiarni) miał inną osobowość potem się zmienił, stał się Joe p czym ją pożegnał i odszedł, a teraz znowu powrócił ten chłopak z kawiarni, ta osoba w której się zakochała, więc Susan jest szczęśliwa bo odzyskała swojego ukochanego, teraz oni mogą się poznać bliżej i dopiero wtedy pomiędzy nimi może się pojawić miłość. i bum, koniec filmu.uhhhh.... trochę się spisałam ale inaczej nie potrafiłam tego wytłumaczyć, to i tak jest nic w porównaniu z moimi przemyśleniami w głowie...