Drogie Panie... (13)

Oni tak naprawdę nie przenieśli się do 1876 na stałę, przecież portal działał co jakiś czas i mogli wracać do XXI wieku :)

A ja nie. W ogóle nie rozumiem tego zakończenia. Wiem, że to komedia romantyczna i musi skończyć się, że żyli długo i szczęśliwie, aleeee...

Kate żyło się we współczesności dobrze: miała dobrą pracę, w której była szanowana, mieszkanie, może nie wymarzone, ale wyglądało sympatycznie, pieniądze, brata, dla którego była ważna, no i irytującego byłego, który na pewno czynił jej życie zabawniejszym.;)

A Leopold? Problemy finansowe przez które jego wredny wuj zmuszał go do zamążpójścia, wieczne kłótnie z wyżej wspomnianym i niezbyt urodziwą "wybrankę serca", którą miał zostać zmuszony poślubić, a której nawet nie lubił.

I co? Wpada Meg Ryan w dawne czasy i nagle są pieniądze, stryj przestaje robić problemy, a "prawie" poślubiona dama nie robi jej z tego powodu żadnych przykrości i nieprzyjemności? Przecież Kate wpadła w tamte czasy kompletnie bez niczego, więc założenie tego filmu, że wszystko się kończy dobrze i szczęśliwie trochę nie wypaliło - Kate w żaden sposób nie mogła uratować podupadającego majątku rodziny Leopolda, także należy założyć, że wuj, z którym będą żyli, ani trochę z takiego rozwoju spraw zadowolony nie będzie. Także tyle dobrego, że Leo zrobi tę windę (mieszkam na dziesiątym piętrze, to naprawdę przydatny wynalazek ;) ).

Na poważnie to jeśli koniecznie chcieli umieścić bohaterów w przeszłości, to mogli uczynić życie Leopolda szczęśliwszym, a Kate rzucać same kłody pod nogi. Ja wiem, że założenie tego filmu było m.in. takie, że mężczyźni gdzieś utracili swój romantyzm i szacunek dla kobiet, ale wykoncypowałam sobie, że skoro już tam trafiła to w takim układzie Leopold będzie jednym z wielu - bo tam każdy damy hołubił i rozpieszczał. A gdyby zostali we współczesności to Leopold byłby jedyny w swoim rodzaju. ;) Miałaby swojego własnego rycerza, który by ją bronił, rozpieszczał ją i inne baby by go jej zazdrościły. ;) No i Leopold też czuł się we współczesności coraz lepiej - znakomicie dogadywał się z bratem Kate, kiedy wyszli razem na spotkanie z jego znajomymi - też wydawało się, że odnalazł się w tej sytuacji bardzo dobrze. Poradziłby sobie, pewnie nawet lepiej niż przy upierdliwym wujku.

Co do oceny filmu - ja dałam 6/10. Ogólnie takie komedie ogląda mi się sympatycznie, ale staram się tutaj być w miarę obiektywna - a ten film to typowa komedia romantyczna, niczym nie zaskoczyła. Wiem, że komedie romantyczne mają oklepany schemat, ale właśnie m. in. to czyni z nich kino mniej wybitne. Oczywiście dzielą się na lepsze i gorsze, bo wśród komedii romantycznych zdarza się tak paskudnie przesłodzony chłam, że człowiek nie jest w stanie oglądać. Ogólnie ten schemat jest powielany niemal za każdym razem i potem ciężko przypomnieć sobie, która komedia o czym opowiadała. Ta jest bardzo typowa, chociaż pomysł oryginalny, przezabawne postacie drugoplanowe (brat i były facet głównej bohaterki) - trzyma poziom, ale punkcik niżej zjechałam właśnie ze względu na zakończenie.