Szanuję kino autorskie i refleksyjne ale..... (28)

Miło, że wszyscy z was potrafią uzasadnić swoje zdanie i poprzeć to konkretnymi argumentami, a nie tylko pisac puste frazesy. Dzięki za wyczerpujące odpowiedzi.
Pozdrawiam

... jednak chyba jeszcze straszniejsza jest scena wykonania wyroku (swoją drogą majstersztyk - w podobnym klimacie jest scena wykonania kary śmierci w "Tańcząc w ciemnościach" Larsa von Triera i takim filmie, który ja znam pod tytułem "Demony przeszłości", gdzie skazują małego chłopca na krzesło elektryczne). Pozdrawiam :)

Zgadzam się, też nie widzę w tym filmie nic świetnego... Po zobaczeniu średniej ocen i pozycji w rankingu spodziewałem się naprawdę dużo więcej.

Jak dla mnie film dosyć przewidywalny, po kilkunastu minutach można było domyślić się reszty fabuły. Zakładam, że celem autora było wywołanie kontrowersji na temat kary śmierci - ów efekt również na mnie nie zadziałał, bo od zawsze byłem jej zwolennikiem, a po obejrzeniu filmu, nawet na chwilę nie zwątpiłem.

Powiem tak: najpierw obejrzałem "Dekalog", potem "Krótki film o zabijaniu". I chociaż dłuższa wersja (bo "Krótki..." jest przecież dłuższą wersją "Dekalogu V") zrobiła na mnie lepsze wrażenie sam jestem cekaw, w czym kryje się fenomen tego filmu. Prawda, że scena śmierci jest mocna i szokująca, prawda, że portret postaci granej przez Globisza niezły, ale czy przekonujący? To znaczy: czy można uznać ten film za głos w sprawie kary śmierci? Bo jeśli tak - to słaby. Mnie nie przekonał. Jacek zamordował taksówkarza z zimną krwią i bez powodu, a historyjka o Marysi, która wpadła pod traktor nie tłumaczy przecież NICZEGO. Zasłużył na śmierć - i zginął z rąk systemu prawa.
Zresztą - nie jestem osobiście zwolennikiem kary śmierci, ale gdybym był to ten film z pewnością nie zmieniłby mojego stanowiska.
Generalnie - chociaż niektóre filmy Kieślowskiego uwielbiam (np. "Personel", "Przypadek", "Trzy kolory: Niebieski", wszystkie "Dekalogi" poza jedynką i piątką) ten (podobnie, jak "Dekalog I" i "Trzy kolory: Biały") uważam za mocno przeceniany.

Czymś genialnym, czego dokonał Kieślowski jest to, że widz po morderstwie dokonanym przez głównego bohatera bez zastanowienia jest w 100% za tym by skazać go na śmierć, lecz później wszystko się odwraca i odbiorca staje po stronie zabójcy, nie chce jego śmierci, choć wcześniej niemal sam chciałby go "zamordować".

Takie odczucia towarzyszyły mam nadzieję nie tylko mi i myślę, że choć trochę przybliżyłem Ci kunszt tego filmu ;)

Oglądałem ten film parę lat temu w liceum, także mogę się mylić, ale, jeśli jednak pamiętam dobrze, ma tu miejsce jakaś kosmiczna próba odwrócenia kota ogonem i ukazania bezwględnego mordercy jako ofiary bezdusznego wymiaru sprawiedliwości. Przechodząc na retorykę pulpfictionową Jacek to prawy człowiek a kaci i sędziowie to tyrnia złych ludzi, a jak wiadomo this shit ain't the truth :) Oczywiście można się zastanawiać na ile zbrodnie takie jak morderstwa są efektem działania wolnej woli a na ile przypadłości, które być może w przyszłości okarzą się być dotąd niewykrywalnymi chorobami. Ale tego typu rozważania nie są chyba nawet pobocznym tematem tego filmu, który w istocie jest próbą wyzyskania dosyć skrajnej sytuacji do ukazania, że kara śmierci jest zawsze zbrodnią. Niepokojące, że znów jesteśmy w takim pukcie historii, kiedy ludzi łatwo skłonić do patrzenia na świat w ten sposób (a efekty, w postaci totalnej dekadencji gospodarczo-kulturowo-obyczajowej, widać na każdym kroku)...

Wg mnie geniusz tego filmu tkwi w jego prostocie; jest historia dwóch bohaterów pokazanych równolegle (Globisz i Baka), jest zabójstwo taksówkarza przez Jacka (Baka), jest zdanie egzaminu przez Globisza na adwokata, a po morderstwie losy tych dwóch splatają się w dość niemiły dla obu sposób. Oszczęde środki wyrazu były tu na miejscu - dla mnie jeden z najlepszych polskich filmów w historii.