film o chorobie i wewnętrznych problemach 8/10-(co na to psychiatra?) (1)

film bardzo mi się spodobał, wg mnie to jest film o chorobie Larsa i o tym z czego wynikła, o szukaniu jej przyczyn i o wychodzeniu z niej. Podobało mi się określenie lekarki- że jest to jego swoista próba kontaktu, wołanie o pomoc- jej empatia i zrozumienie go.
Bardzo podobała mi się mała, tolerancyjna społeczność- była urzekająca, gdzie są takie miejsca?:)
Podobał mi się wątek przełamywania w sobie lęków przez Larsa, zaciekawienie realną znajomością z żywą Margo, podobała mi się życiowa mądrość jego brata i ludzi w miasteczku- to mnie urzekło. Polecam, ciepły film, o tym, jak ktoś wychodzi ze swojego zamknięcia, ze swojej samotności.
No i podobało mi się to, że chorego nie zamknięto jak zwierzę w szpitalu, tylko próbowano go zrozumieć i uleczyć jego duszę.
SPOILERY- kilka elementów mnie jednak drażniło, myślę, ze wolałabym bardziej urealniony scenariusz- czyli lalki nie zabiera się do przedszkola, bo dzieci nie pojmą dlaczego dorośli udają, że lalka jest żywa, nie jedzie na erce do szpitala i nie umiera z pełną pompą i pogrzebem (bo to by się wg mnie nigdzie nie udało)- wolałabym, żeby po prostu zerwała z Larsem i "wyjechała"- nie wydaje mi się, ale może się mylę, żeby chory człowiek, odważył się zrobić aż taki cyrk i wszystkich w to wciągał, rozumiem, że ją uśmiercił, dlatego by samemu wrócić do świata żywych, ale mógł ją po prostu odesłać "do domu". - najbardziej sensowa byłaby tu wypowiedź jakiegoś psychiatry, na ile on mógł być świadomy/nieświadomy swojego dziwactwa... takie trochę poplątanie z tym na ile to była choroba, a na ile Lars mógł funkcjonować w normalnym świecie. Bo niby mógł, ale w pewnym sensie z wszystkich normalnych robił wariatów...:)