Film akcji w stylu Jamesa Bonda (40)

tak to prawda tylko joker Nicholson to świr a joker Ledger to psychol i tym się różni powiedzmy sobie szczerze burton zrobił jokera komiksowo a nolan zwykłego psychola

Co do tego, który film jest lepszy to kłócił się nie będę, dla mnie zdecydowanie lepsze od obydwu filmów Burtona są obydwa filmy Nolana, ale to rzecz gustu, jeśli jednak używasz argumentu o "komiksowości" obydwu dzieł to pozwól, że jako zapalony fan komiksów o Batmanie, który przeczytał w dzieciństwie ich dziesiątki zweryfikuję trochę Twój pogląd.

Otóż w komiksach z serii Detective Comics historia Jokera w ogóle nie jest wyjaśniona. Dlaczego? Dlatego, że to czyni jego postać bardziej tajemniczą, bardziej złowrogą i pozwala popuścić czytelnikowi wodze fantazji. Moore napisał one-shota, genialny komiks, który faktycznie opowiada historię Jokera, ale nie do końca kanon historię tę przyjął, tam bowiem wiadomo tylko, że Joker wpadł do kadzi z chemikaliami i, że swego czasu prowadził działalność przestępczą jako Red Hood, ale czy historia Jacka zaprezentowana w 'Zabójczym Żarcie' jest prawdziwa, czy tylko jest kolejną mistyfikacją Jokera i jego wyobrażeniem o jednej z alternatywnych wersji powstania tej postaci? Tego nie wiadomo.

To co zabiło klimat Batmana w "Batmanie" Nolana, to że Batman zabija swych przeciwników. To absolutnie wbrew komiksowej poetyce i legendzie, którą dziesiątki autorów wykreowały na planszach swych komiksów, Batman nigdy nie zabija, to odróżnia go od jego rywali, nie 'waży' żyć istot, nie kalkuluje, zawsze stara się uratować wszystkich, w tym najgorszych zwyrodnialców i zaprowadzić ich przed oblicze sprawiedliwości. U Burtona sam staje się tym obliczem, przypomina Punishera, sam w scenie na dzwonnicy mówi do Jokera, że z radością "go zabije" (co zresztą czyni). Te kilka scen jest tak niesamowitym zaprzeczeniem i niezrozumieniem sensu postaci Batmana, że odziera z komiksowości cały film Burtona.

Bo nie chodzi tu o to, żeby miasto było groteskowe i ponure, chodzi o to, żeby Batman był Batmanem i Nolan mimo, że pomieszał w życiorysach postaci (co oczywiście Burton też zrobił chociażby implikując, że to Joker odebrał życie rodzicom Bruce'a, a Pingwina uczynił szalonym i karykaturalnie nienaturalnym, podczas gdy w komiksach jest zdrowym psychicznie niskim dżentelmenem), no ale mimo, że Nolan odebrał Gotham klimat groteskowej metropolii to jednak stworzył Batmana takim jakim ten był w komiksach; sprawiedliwym i naiwnie wierzącym, że zło można uleczyć, a nie trzeba go eliminować. Świetnie widać to w końcowej scenie "Mrocznego Rycerza" kiedy ma Jokera na widelcu, a mimo to pozwala mu żyć. Nie pozwala tym samym by Joker wygrał, bo w filmie Nolana, tak jak w komiksach, Joker PRAGNIE by Batman w końcu go zabił, bo wtedy złamie najważniejszą z zasad Rycerza, sprawi, że będzie on zwykłym mordercą. Burton chyba tego nie rozumiał, jego Joker pragnął żyć, gdy spadał z budynku nawet się nie śmiał, bał się śmierci, którą zadał mu Batman wbrew jego woli. I gdzie tu komiksowa poetyka? Toż to wszystko było dokładnie odwrotnie ;).