Wszystkie wątpliwości dotyczące prawdziwości opowieści Rawicza bardzo rzetelnie wyjaśnia: (26)

Rzeczywiście książka zawiera wiele nieprawdopodobnych szczegółów, ale całość jest zupełnie prawdopodobna. Przeszarżowania biorą się z stąd, że a) to nie Rawicz uciekał, b) książkę napisał za niego dziennikarz dodatkowo ją ubarwiając. Bardziej ealistyczny jest wywiad z Glińskim (bodaj dla Newsweeka), ale za to mniej znany.

To prawda, plakat nie zachęca do pójścia na ten film. A zdecydowanie warto.

Koncepcja, ze to jednak jest historia Rawicza ma kilka zasadniczych minusów: wiadomo, jak Rawicz dotarł do Armii Andersa i nie była to ucieczka z łagru, po wtóre w czasie kiedy ucieczka miała miejsce, on już był w Armii Andersa.

Do tego trzeba dołożyć jeszcze cały pakiet argumentów dotyczących szczegółów ucieczki, np. pokonywanie niższych partii Himalajów przy pomocy zwoju drutu, czy nieprawdopodobieństwa związane z pustynią Gobi. Jedynym racjonalnym tłumaczeniem jest to, że realnie nie wziął udziału w ucieczce, tylko o niej słyszał, a szczegóły dodał w taki sposób, jak wyobraźnia mu podpowiadała.

Ale dlaczego? Nadal nie rozumiem. Dodam, że Czesi właśnie zrobili film o swoim Dywizjonie lotniczym w Wielkiej Brytanii. W czasie wojny ich osiągniecia były nieporównywalne z Polakami, a ich najlepszy pilot latał w Dywizjonie 303. A Polacy g..wno zrobili, czekają aż zrobi film Anglik, a polska krytyka będzie wybrzydzała na potęgę, manifestując jaka to ona jest europejska, niezależna od uczuć narodowych.

Bardzo się cieszę, że ten film zrobił ktoś spoza Polski. Smuci mnie tylko to, że my, Polacy, takich filmów nie robimy. Ile powstało polskich filmów na temat łagrów, ja sobie przypominam jeden. A było to traumatyczne przeżycie dla setek tysięcy Polaków, o doświadczeniu ogólnoludzkim nie wspominając. I gdzie ten rzekomo bogoojczyźniany to w polskich filmach. A może o Powstaniu Warszawskim powstał (po roku 89) choć jeden film, tylko ja go nie widziałem.