Bardzo słaby film, niezależnie od tego, jakie aspekty mam ocenić (35)

zgadzam się z przedmówcą ..........................

Również popieram...
...................

Zgadzam się. Film tragiczny. Jedyny na jakim zasnąłem podczas tegorocznego LAFu. Nuda.

On sie nie porownywal do Jezusa czy Buddy sam powiedzial ze dlaeko mu do nich. Zwrocil tylko uwage na to ze wytrwal bez jedzenia tyle co oni a to roznica.
Druga sprawa , popełnił takie samobójstwo by nadać życiu sens , chciał umrzeć z dala od ludzi bo nie widział z normalnym światem związku nie miał pewnie zadnych przyjaciół , krewnych a jednak w głebi siebie chciał by go ktoś odlanazł bo chyba nikt nie chce być niezauważalnym cieniem.

Tadeusz Sobolewski pisze:

"Odgłosy robaków" Petera Liechtiego - uznane przez Europejską Akademię Filmową za najlepszy dokument roku. Pomysł filmu jest makabryczny, ale efekt - mistyczny
(...)
Szwajcarski autor impresyjnych dokumentów proponuje nam wyprawę, która już w tytule zapowiada się makabrycznie. Mamy odtwarzać drogę samobójcy, tak jakby bez umierania nie dało się kontemplować świata? Trzeba spojrzenia umierającego, żeby zobaczyć zwykły las?


Piękny świat umarłego, Gazeta Wyborcza - Tadeusz Sobolewski, 2009-10-23
http://film.gazeta.pl/film/1,24464,7174231,Piekny_swiat_umar...

Film zrobił na mnie kolosalne wrażenie. Sztucznej egzaltacji nie zauważyłam - materiał stanowiły przecież autentyczne zapiski, a nie widzimisię marnego scenopisarza. Uważam, że umarłym przysługuje prawo głosu, prawo do wytłumaczenia się. Wątpię, żeby protagonistą powodował pęd do sławy (litości!). Też kiedyś pisałam pamiętnik, nie dlatego, że marzyłam, by ktokolwiek go sfilmował, lecz aby zaznaczyć swą obecność w świecie. Dzienniki mają to do siebie, że są niespójne, nierówne, pełne sprzeczności. Kto powiedział, że tylko "jednostki wybitne" zasługują na wysłuchanie? Nie jestem w stanie utożsamić się z bohaterem, ale przecież nie o to chodzi. Bardzo żal mi tego człowieka, niezależnie od tego, czy miał umysłowość nastolatka, megalomianię czy po prostu "zwyczajnie" oszalał. Wycierpiał swoje. Poza tym dawno zjadły go robaczki. Nie pastwmy się nad nim dodatkowo po śmierci!

... ten film jest trochę jak dzieło Nietzschego - dla wszystkich i dla nikogo... Jeśli zaś chodzi o "braki warsztatowe" wymienione przez ciebie (nużący styl, niespójności itp.) to właśnie one zwiększają realizm całej historii, mamy tu bowiem do czynienia z chaotycznym (a co za tym idzie - czysto ludzkim) strumieniem świadomości człowieka w agonii. Nie należy oczekiwać od niego żelaznej logiki i konsekwencji w myślach i działaniu - w tej sytuacji tracą one bowiem na znaczeniu... Zaś nuda... No cóż, życie większości z nas jest po prostu nudne i powtarzalne, dlaczego więc nasza śmierć miałaby być inna...
Ten film to swoista proza umierania odarta z wszelkiej poezji tejże... W każdym razie wart polecenia tym, którzy starają się rozumieć a nie oceniać...

Kolego, jeżeli twoja ocena dla "Mrocznego Rycerza" czy "Avatara" sięga 10 to zastanawiam się skąd taki kinoman wygrzebał Odgłosy owadów... Film głęboko filozoficzny który przedstawia ogólny plan bezsensu i chaosu rządzącego wszechświatem. Zrozumienie filmu wymaga wiedzy filozoficznej... Której jak widać niektórym brakuje

do autora:

. historia nieciekawa - na szczęście ci, którzy potrafią mają swoje w tym temacie zdanie

. samobójca nie porównuje się definitywnie z Jezusem czy Buddą, podkreśla wręcz, że nie ma na tyle siły duchowej co oni, by po 40 dniach postu wstać i zacząć żyć dalej, nauczając innych mądrości wyniesionych z wielotygodniowej głodówki, medytacji i oczyszczenia.

. to nie miał być w zamyśle reżysera (wedle opisów dostępnych w internecie) i szczęśliwie niektórych widzów, film dążący do budowania taniego napięcia. napięcie miało zapewne rodzić się subiektywnie u każdego widza w różnym stopniu. ten film to "anatomia" śmierci poprzez samobójstwo. wiwisekcja poprzez konsekwentne i precyzyjne odczytywanie notatek znalezionych w lesie, czyli de facto stanu umysłu samobójcy. kto potrafi się wczuć w sytuację samobójcy, dojrzał do empatii a nie wertowania filmu powierzchownie, na pewno nie przechodzi obok tego filmu obojętnie. kto nie potrafi po prostu szuka gdzie indziej. moim skromnym zdaniem, płycej.

. nie sądzę, że samobójca szukał sensacji. umieranie z własnej woli to nie jest moim zdaniem łatwa rzecz. na pewno cierpiał a wówczas trudno oceniać taką postawę tylko dwu barwnie. nikt normalny nie szuka sensacji zabijając się. a z drugiej strony chcąc się zabić nie znajduje tyle siły i trzeźwości intelektualnej ile bohater. zupełnie zdajesz się nie zauważać głębi przemyśleń, do których dochodzi stając w obliczu śmierci. taka historia miała miejsce i to jest najważniejsze. a nie dziecinne ucinanie faktu poprzez stwierdzenie, że to bzdura. jeżeli byłaby to bzdura to nie miałaby miejsca. ty pewnie jesteś silną osobowością i nie masz absolutnie słabych stron. mówienie o śmierci, że jest bzdurą, do tego w przypadku dokumentu, pokazuje jak niedojrzałym jest jeszcze widz.

i ostatnie, nie chciałbym cie mieć za przyjaciela ani druha życiowych doli i niedoli. usiłujesz kreować siebie jako kogoś silnego i niewrażliwego na słabości. a to najczęściej podświadomość słabego człowieka, do którego trzeba mieć sporą rezerwę i uwagę.

osobiście jestem pod wrażeniem tego filmu. przy odpowiednim podejściu i empatii można doznać uderzających ale zarazem oczyszczających refleksji. do tego znakomite obrazy, zdjęcia. jedyna i zarazem udana interpretacja wydarzenia, które miało miejsce ze strony reżysera.

Co tu dużo gadać , buckley, nic nie skumałeś.