próba wyjaśnienia fabuły - spoilery ! (40)

To wytłumaczenie zupełnie mnie satysfakcjonuje. Chyba wszystko jest spójne i prawdopodobne, chyba, że coś przeoczyłam.

Pozdrawiam

myślę że jednym z elementów które czynią film Ji-woon Kim'a majstersztykiem, jest fakt, że interpretację fabuły można poprowadzić też na kilka innych sposobów :)

Twój post fajnie mi rozjaśnił to czego sama nie dostrzegłam, ale nurtują mnie jeszcze dwie rzeczy, a mianowicie:
- Cała scena z tą wizytą. Dlaczego ta ciotka dostała ataku, co i dlaczego widziała pod zlewem??
- Co główna bohaterka znalazła w lodówce??

A co SOO-mi znalazła w lodówce?? Co to było?? I czy macocha-pielęgniarka w ostaniej scenie została zabita przez ducha z szafy, którym była Sou-yon?? To zemsta za to, że macocha nie pomogła jej wydostać się z pod szafy, zostawiła ją na pewna śmierć?? Film strasznie zagmatwany, ale po przeczytaniu paru postów na filmwebie wszytsko jakoś układa się w jedną, logiczną całość.

Kto wymyślił, że postać macochy został stworzona przez główną bohaterkę? I że matka zginęła w lesie? Nie kupuję tej teorii, nie trzyma się kupy. Jeśli tak, to co z siostrą i szafą, też znalazły się w lesie? A ojciec zamiast z macochą, sypiał z własną córką? A bohaterka sama próbowała oparzyć się czajnikiem i sama uderzyła się w głowę marmurowym posągiem? A kogo na końcu dopadł duch - też projekcję macochy? Ale bzdury. Nie wiecie, że najlepsze są rozwiązania najprostsze? Duch matki zakrwawił, bo dziewczynka dostała okres i to podświadomie trafiło do jej snu - tak jest np. u dzieci, które śnią że idą do toalety z pęcherzem, a potem budzą się w mokrym łóżku. Miesiączka Su-Yeon to naprawdę miesiączka Su-Mi, podobnie jak rany na nadgarstkach w rzeczywistości należą do bohaterki. Macocha istnieje, początkowo toleruje dziwne zachowania Su-Mi, a potem ma dość i jej też wysiada psychika, zwłaszcza że sama jest nękana wyrzutami sumienia, jej ataki na Su-Mi to samoobrona. Potwierdzeniem tej teorii jest koreańska legenda "Janghwa, Hongryeon", nie bez znaczenia jest też fakt, że Yeom Jeong-ah grająca macochę, często grywa negatywne postacie, więc nie pasuje mi żadna miarą do niewiniątka, które przez cały film tylko stoi i ładnie wygląda, a nawet nie istnieje...

No to może ja podzielę się własnymi spostrzeżeniami / przypuszczeniami:
1) W domu przez cały film byli tylko ojciec i starsza siostra, kochanka ojca pojawiła się dopiero pod koniec filmu, bo do tej pory on kontaktował się z nią wyłącznie telefonicznie. Gdy pojechał ją odebrać, córka stoczyła walkę z samą sobą. Zalążkiem takiego przypuszczenia mogła być już jedna z początkowych scen. Przypomnijcie sobie jak kładzie się obok kochanki… on tylko leży obok niej, a gdy ona zasypia, on idzie do swojego łóżka- tak nie postępuje mąż ;)
2) Tak naprawdę, to starsza siostra, była tą złą, a nie nowa kobieta ojca:
- spotkanie ze znajomymi, jest tylko retrospekcją. Kochanka ojca, zachowuje się jak nastolatka, jest głośna i egocentryczna, bo w rzeczywistości taka była Su-jeong, za czasów, gdy jej młodsza siostra żyła, skupiała całą koncentrację na swojej osobie. Cierpienie (istnienie) drugiej siostry dostrzegła dopiero kobieta, która prawdopodobnie z nadmiaru negatywnych emocji w tym domu dostała ataku epilepsji;
- podczas gdy młodsza siostra została przygnieciona szafą (psychicznym obciążeniem spowodowanym samobójstwem matki), tylko kochankę to zaniepokoiło, Su-jeong była zbyt zajęta rozczesywaniem swoich włosów. Gdy kochanka chciała zareagować, starsza siostra powiedziała jej, że nie jest mile widziana w tym domu i by nie bawiła się w matkę. Su-jeong za bardzo skupiła się na swoich emocjach, na gniewie na ojca i buncie wobec jego nowej miłości, co przesłoniło jej cierpienie młodszej siostry;
- swoje złe postępowanie, przeniosła na postać kochanki, by nie móc siebie obwiniać. Tak więc po powrocie z psychiatryka wróciła Su-jeong (taka jaka być powinna dla swojej siostry), Su-jeong (postać kochanki - czyli Su-jeong taka, jaką rzeczywiście była) i mała siostra (wyrzuty sumienia przeszłości).

Nie wiem, czy dobrze pracują moje trybiki, bo właśnie skończyłem oglądać, a jest po 3:00 nad ranem.Mam jeszcze pewne pytania.
- Matka popełniła samobójstwo (prawdopodobnie przez depresję spowodowaną poronieniem), to zrozumiałem, ale jak zginęła młodsza siostra, czy podcięła sobie żyły? Sznyty na nadgarstku.
- Zastanawia mnie końcówka. W domu była już kochnka, gdyż Su-jeong była w psychiatryku. Czy to rzeczywiście duch młodszej siostry ją zaatakował? Przypuszczam, że mogłoby tak być, gdyż co łączyło obie siostry to niechęć wobec innej kobiety u boku ojca. Wtedy to postać młodszej siostry byłaby i duchem i wyrzutami sumienia w jednym.

Film oceniam na 7. Nie wyżej, dlatego, że nadal go nie rozumiem... Twój opis fabuły wiele wyjaśnia, ale większość to nadal tylko domysły. Gdy wydaje mi się, że jako tako rozumiem co się wydarzyło w filmie, przychodzą mi na myśl sceny które dodatkowo gmatwają wydarzenia. Zdecydowanie wolę "nieproszonych gości", tamtejszy poziom zagmatwania mi w zupełności wystarcza ;)

Daleko mi jeszcze do spójnej interpretacji, ale z jednym nie zgadzam się już na starcie: szafa nie jest żadnym symbolem. Wszystkie retrospekcje (które poznać po cieplejszych barwach) wydarzyły się naprawdę. Czyli: matka popełniła samobójstwo, młodsza siostra w panice spowodowała upadek mebla, pielęgniarka-kochanka pozwoliła jej umrzeć, zaś starsza siostra wolała obnosić się w tym momencie ze swoją nienawiścią do pielęgniarki, co później spowodowało gigantyczne wyrzuty sumienia i wchodzenie w rolę czy to macochy, czy - młodszej siostry. Nie umiem się jeszcze zdecydować, co do ducha. Myślę, że scena z obiadem (to żadna retrospekcja, swoją drogą) jest tu kluczowa. Bo jeśli wizyta miała miejsce i ta ta "ciocia" widziała ducha młodszej siostry, duch istniał naprawdę i na koniec filmu zaatakował macochę. Swoją drogą dla mnie ten film to połączenie "Wstrętu" z "Klątwą". Ryzykowne, ale chyba działa.

Kurczę, mnie ten upadek szafy wydaje się dość dziwny, ponieważ musiała spowodować huk, a więc naturalną rzeczą jest, że każdy pobiegłby sprawdzić, co się stało (taki odruch). Nie wierzę, że - dla przykładu - to czesanie włosów powstrzymałoby ją od tego. Dajmy na to nienawidzę swojego kuzyna, dlatego ten człowiek jest mi zupełnie obojętny, ale gdyby coś trzasnęło w jego pokoju, na pewno "poleciałbym" do niego. Nie ma mowy, że ktoś zachowałby się inaczej, po prostu nie ma. Reasumując: Skłaniam się ku wersji, że szafa to symbol (zresztą wiadome było, że ten film zawiera symbole).