Piękna, mroźna, polska zima

opisy filmu (1) dodaj opis filmu Piękna, mroźna, polska zima

Tytuł tego filmu jest zaprawiony gorzką ironią. Piękno zimowych krajobrazów, które otwierają i zamykają film, skrywa w sobie chłód inny od atmosferycznego. Kamieńska pokazuje rodzinne, pokoleniowe relacje zamienione w lodową pustynię. Starzy ludzie, na których smutno zamyślone twarze spoglądamy, zostali odstawieni przez swoje dzieci do domów starców, lub wegetują w samotności w nędznych, zapuszczonych izbach. Obraz porzuconych matek i ojców z białostockich wiosek autorka kreśli na tle najbardziej rodzinnych świąt, świąt Bożego Narodzenia. O czym myślą stare chłopki o pomarszczonych twarzach, gdy w ciszy łamią się opłatkiem przy wigilijnym stole w domu opieki społecznej? Kim są sprawcy, którzy zgotowali rodzicom tak gorzką starość? Kamieńska ich nie pokazuje - chce, aby widzowie sami sobie ich wyobrazili. Czasem wystarczy jedno ujęcie, aby ukazać istotę patologii, którą przedstawia ten film: stara, mała ciemna wiejska chałupa, lekko przechylona ze starości, a obok niej ogromny pudełkowy dom z pustaków, niczym nowotwór na zdrowym ciele. Kamera przekracza próg chałupiny. Córka rozebrała piec i podłogę, bo potrzebowała materiałów do nowego domu - opowiadają starzy rodzice. Kolęda "Wśród nocnej ciszy", śpiewana przez staruszków zebranych przy wigilijnym stole, unosi się ponad wiejskimi domami i polami przysypanymi śniegiem. Robi się coraz zimniej... Dokument ten jest nie tyle reportażem interwencyjnym, co raczej wnikliwą diagnozą pewnej choroby społecznej PRL końca lat 70., której nosicielami są "nowi ludzie", bez zasad i skrupułów, postacie pokroju Witka Danielaka z "Wodzireja" Feliksa Falka, czy innych podobnych bohaterów z fabularnego Kina Moralnego Niepokoju, z których przesłaniem dokument Kamieńskiej wyraźnie współbrzmi. więcej