Dzieło o niczym i po nic (13)

Nie chodzi mi zupełnie o wydarzenia liniowe tylko o logikę tego, co można w filmie zobaczyć. Kto chce zobaczyć film w nieświadomości niech dalej nie czyta.

Jeżeli rzeczywiście kogoś w parku zastrzelono, to czemu Thomas stojąc jakieś 50m dalej (rozmawiając z nieznajomą) nie słyszał strzałów? Na powiększeniu nie widać tłumika na hipotetycznym narzędziu zbrodni... Czemu idąc w nocy na miejsce domniemanej zbrodni, Thomas nie zabrał ze sobą aparatu fotograficznego i nie sfotografował ofiary? To w końcu zawodowy fotograf! Film pokazuje wyraźnie ciało mężczyzny leżące w miejscu, gdzie wcześniej uciekająca nieznajoma przystanęła na chwilę w wyrazie osłupienia. Powiększenie hipotetycznego ciała na zdjęciu nie rozstrzyga natomiast zupełnie czy jest to człowiek, czy po prostu jaśniejsze pasmo trawy. To wszystko nie trzyma się kupy!

Moim zdaniem film został nagrany nieudolnie. Poza magią niektórych ujęć i dopasowanej muzyki, nie niesie za soba żadnych uniwersalnych wartości, a jedynie oklepane komunały w stylu: każdy ma swój świat i swoje kredki. Odbiór rzeczywistości to kwestia indywidualna i włąsciwa temu, co każdy z nas doświadczył. To co jednemu wydaje się pewne, dla kogoś innego może być całkiem niewiarygodne. Żeby wyciągnąć takie wnioski wystarczy ukończyć lat 15, nie potrzeba po temu żadnych filmowych "arcydzieł".

A co myślicie o scenie finałowej? Do czego nawiązuje? Może to głupie ale tak na świeżo po filmie myślę, że do tego, że zabójstwo się nie zdarzyło na prawdę (iluzja piłki) lub to, że może zostać już teraz zapomniane przez bohatera. Nie ma ciała-nie ma nic. Jest tylko niecodzienna historia.
Filmu wysoko nie ocenię. Może zmienię kiedyś ocenę, np. jak obejrzę jeszcze raz albo za kilka lat gdy będę na niektóre rzeczy patrzył inaczej.

Wyczuwam w twojej wypowiedzi ton pewnej wyższości w kwestii światłości umysłu ;] Podkreślam, że bardzo mi miło toczyć dysputę z osobą uważającą się za osobnika oświeconego. Do rzeczy: staram się mieć otwarty umysł zawsze i wszędzie, bez względu na absurdalność, beznadziejność, czy trywialność sytuacji. Moja strefa komfortu to nie przywiązywanie wagi do oczekiwań innych ludzi wobec mnie i do moich oczekiwań wobec innych - nie staram się natomiast trwać w jakimś beznadziejnym maraźmie. W ten sposób zachowuję wolność i niezależność, a przy okazji mogę bez przeszkód rozwijać się. Staram się nie szufladkować nikogo - stąd przy odpowiedniej argumentacji jestem w stanie zmienić swoje zdanie o filmie "Powiększenie". Ty jednak z góry przykleiłeś/aś mi łatkę osoby nie będącej w stanie pojąć istoty filmu, nie próbując mnie nawet w jakikolwiek sposób przekonać do wielkości "Powiększenia".

Kino David'a Lynch'a lubię, ponieważ łączy ze sobą świat marzeń sennych i jawy. "Zagubiona autostrada" to jeden z niewielu filmów, podczas których miałem ze strachu i zaskoczenia dreszcze (scena gdy bohater dzwoni do własnego domu i rozmawia ze stojącym przed sobą, dziwacznym, osobnikiem). Mimo że filmy Lynch'a nie niosą za sobą jednoznacznie uniwersalnych wartości, to niezwykle silnie oddziaływują na widza (szokują, zaskakują, straszą). Interpretacja jego twórczości może jednak być karkołomna - jeśli dostrzegasz przesłanie Lynch'owskiego "Inland Empire" to sczerze zazdroszczę możliwości poznawczych.

W kwestii sztuki, jestem jednak zdecydowanie sceptyczny. Prawdziwym dziełem sztuki mogę nazwać coś, co prezentuje wartości uniwesalne, ponadczasowe, a nie obrazy malowane fekaliami czy instalacje ze starych muszli klozetowych (zyskującymi sławę poprzez szokowanie widza, jak Doda czy Kobieta-Koń). Płótno pomalowane w całości na czerwono nie jest dla mnie dziełem sztuki, a jedynie marną próbą zaskoczenia odbiorcy i zyskania rozgłosu. Wielu ludzi będzie jednak próbowało dostrzec w tych "dziełach" jakąś głębię i okrzyknie je arcydziełami, mimo że autor chciał się jedynie (z) odbiorcą zabawić. Moim zdaniem tak właśnie jest w przypadku "Powiększenia".

Cała przedstawiona w filmie historia, wraz z wprowadzonymi wątkami pobocznymi (bez jakiegokolwiek sensownego znaczenia dla całości), to według mnie słabo przemyślana próba przedstawienia zarysu pewnej nie zinterpretowanej do końca myśli człowieka zagubionego :D