Festiwal nudy czyli mdłe filmidło. Uwaga streszczenie (nie)wybitnego dzieła. (9)

Oj Homer.

film rzeczywiście jest mocno nużący, a zarazem dość dziwny. chwilę po obejrzeniu nie wiedziałem właściwie co sądzić o tym widowisku. pewne jest jedno: wywarło ono na mnie całkiem spore wrażenie, choć nie potrafię stwierdzić czy to wrażenie jest pozytywne czy też bardziej negatywne. mniej więcej czuję, co reżyser chciał dzięki temu dziełu widzom przekazać - ująłbym to w ten sposób: niekonieczne to, co potrafimy dostrzec, jest prawdziwe. potrzeba mi raz jeszcze dokładniej obejrzeć "powiększenie" żeby móc wystawić ocenę.

Wiesz co, nie mam zamiaru się z tobą kłócic, bo na serio uważam, że jesteśmy na innym poziomie intelektualnym, ale mam dla ciebie coś od serca: nie wypowiadaj się ty jeb... głu... idio....

Racja, z samego wątku fabularnego nic jakoś bardzo specjalnego, filmy akcji mają ciekawsze historie. Ale dlatego jest (było?) to kino wybitne, bo zapowiadało zmianę pewnej epoki, odejście od modernizmu i początek postmodernizmu w kinie. To jest po prostu obraz dla wielbicieli historii kina, czyli tych, co lubią widzieć jak się to zmieniało przez lata. To jest film do interpretacji, a nie czystej rozrywki. I w zupełności rozumiem, że nie wszyscy szukają tego w kinie. Jedni lubią literaturę piękną (często nudnawą), a drudzy lekkie kryminały i nie ma w tym nic złego.
Chodzi tu o intertekstualność (fotografia, muzyka nie tylko jako tło, cytaty z filmów jak oczywiste nawiązanie do wyjścia robotników z fabryki, pierwszego filmu nakręconego w ogóle), nie rozwiązanie głównego wątku i brak dojścia do "prawdy" (= postmodernizm), poszukiwanie spokoju (mówił w pewnym momencie, że chciałby być bogaty, żeby móc mieć spokój, ale mimy na końcu nie miały nic, nawet rakiet i piłek, a i tak byli szczęśliwi) i ogólne odzwyczajanie widza od panujących wtedy schematów, bawienie się jego reakcjami.

Nie wiem, czy odpowiedź wystarczająca i czy zainteresuje, więc wersja krótka - dla tych, którzy w kinie lubią się też dopatrywać psychologii i filozofii i interpretować je jak inne elementy kultury, a nie czystą rozrywkę. Choć ci, co nie lubią wcale nie muszą być jeb... idio... :P Mmm i te długie, pejzażowe ujęcia i pochłaniająca mimika i gra głównego aktora.. I scena z modelkami.. Pozdrawiam!

Lisowczyk, masz rację. Ten film, to jeden wielki przyrost formy na treścią, choć forma i tak pozostawia dużo do życzenia.