Za pierwszym podejściem: płycizna... (18)

Piszesz, że "obiektyw rządzi zachowaniami". Byc może. Ale w kluczowej scenie w parku para nie wiedziała, że jest fotografowana. A mimo wszystko ich zachowanie (jej zachowanie) było podyktowane obecnością faceta z pistoletem w krzakach. Dziewczyna zachowywała się podejrzanie: rozglądała się, ewidentnie ciągnęła faceta na miejsce zbrodni. Wydaje mi się jednak, że wszystko co się dzieje można zinterpretować, sfotografowac, opowiedzieć na wiele różnych sposobów. Moim zdaniem to interpretacja rządzi "dzianiem się". Ta scena w ogóle jest kosmiczna. Mamy fotografa, ze zdjęć którego poznajemy historię, mamy reżysera, który dla nas kręci tę scenę (np. na jednym ze zdjęć wywoływanych przez Davida para patrzy w jednym kierunku, ale ani w obiektyw aparatu [choć w kierunku fotografa], ani na mordercę rzec jasna, gdzie oni patrzą??). Mamy w końcu własne spojrzenie na polanę. Ja za pierwszym razem nie widziałam ciała u stóp Vanessy, a za każdym następnym razem było dla mnie najwidoczniejsze pod słońcem.

Dla mnie film ten jest głównie o tym, że istnieje to, co kolektywnie uznane. Trudno udowodnić morderstwo bez dowodów, chociażby fotograf zaklinał się, że widział, był, fotografował. Za to piłka której nie ma jest, gdy 5 osob w nią gra. Cóż nam po naszej własnej prywatnej prawdzie, bez zgody na nią przynajmniej jednej więcej osoby?

Na koniec: chciałabym mieszkać w takiej pracowni jak w filmie Hemmings.

Oglądałam film tylko raz, spory kawałek czasu temu, trafiłam na niego przypadkowo. Cały czas czekałam na rozwój akcji, jakiś prostszy, jaśniejszy przekaz i nic. Zobaczyłam napis końcowy i mnie zatkało jak nigdy po obejrzeniu jakiegokolwiek filmu. Nie pomyślałam że 'pewien potencjał mi umknął' tylko wprost że chyba ten film jest dla mnie za mądry. Po szoku którego doznałam na koniec filmu nie planowałam go oglądać ponownie. Jednakże po przeczytaniu Twojego opisu, chyba się skuszę :) No i parę lat więcej może zrobi swoje :)

Rzeczywiście. The End niespodziewanie i pozostawia pewien niedosyt. Jakby film się urwał i nie dowiadujemy się co było naprawdę, a co nie. Zresztą nawet fabuły jako takiej mnie było i ciągle czekałem na jakieś uderzenie. A tu nic. Jak w życiu.

zupełnie inaczej odebrałem mimów. wydaje mi się, że właśnie ich śmiech jest prawdziwy, że gdy nie-grają w tenisa, są bardziej autentyczni od wszystkich innych postaci.

@Zygfryd666 dla mnie zakończenie było idealnie wyważone. jest świetnym podsumowaniem, każda scena, która miałaby być potem, byłaby niepotrzebnym przedłużaniem.

Dla mnie główny motyw filmu to tytułowe "Powiększenie". Fakt, że jeśli wystarczająco długo będziemy się doszukiwali w czymś sensu, ukrytych treści to w końcu one się ujawnią, ale nie dlatego, że tam były, tylko ze względu na to, że ich szukamy. Podobnie rozmowa z przyjacielem artystą, który odnajdywał treść dopiero po namalowaniu przez siebie obrazu. To według mnie krytyka łatwej sztuki, która dostała świetną pożywkę w postaci postmodernizmu - uwolnienia od wszelkich ram. Film stawia pytanie - właściwie czy obecnie cokolwiek nie jest sztuką czy może wystarczy się do tego przekonać i się nią już stanie (gitara ma znaczenie tylko wśród ludzi, którzy uważają ją za coś znaczącego - na ulicy go traci)? Losowy przedmiot, najbardziej absurdalne beztreście, może nabrać sensu, jeśli bardzo będziemy chcieli go znaleźć. Ale to nie oznacza, że ten przedmiot faktycznie ma jakąś wartość, a jedynie to, że w obecnej rozstandaryzowanej sztuce można tej treści doszukać się wszędzie. Nawet w obrazie krzyczącym "Nie mam żadnego sensu!" ktoś doszukałby się sensu w samej negacji. Ostatnia scena z tenisem jest podsumowaniem całości. Możemy udawać grę w tenisa bez piłki, tylko czy to oznacza, że ona tam jest? Że cudownie się pojawia, kiedy tylko uznamy, że istnieje? Ta chwila zastanowienia przed podniesieniem piłki i nieme nawoływania do jej zwrócenia wydają mi się bardzo istotne. Ostatecznie Thomas ugina się pod prośbami i wkracza w świat gry, którego w rzeczywistości nie ma.