Strach i przerażenie (81  odpowiedzi)

epoki, to samo możesz powiedzieć o tym co się działo w pokoju Sida w Toy Story 1 (jak byłem mały to bałem się tych jego zabawek). Zgadzam się z wypowiedzią Aldo Raine'a, że w każdej części znajdzie się odrobina "grozy" ;)

1. dzieci nie muszą panikować w kinie, prawda dotrze do nich nocą lub we śnie.
2. bachory to określenie dzieci rozwydrzonych, ma też zabarwienie pejoratywne i nie wiem, czy chciałbyś być określany tym mianem lub czy chciałbyś, aby ktoś tak mówił o Twoich dzieciach?
3. żadnej kasy nie szkoda na dobry film i małe dzieci też kochają kino.
4. "nie ma się czego bać" - to nie jest takie proste, kiedy będziesz miał dziecko w wieku 5-12 lat i nocą będzie płakało, a Ty będziesz sparaliżowany z żoną w strachu, ponieważ nie będziesz wiedział, jakie są przyczyny płaczu, to wszystko zrozumiesz. po "wybudzeniu" dziecko nie jest w stanie powiedzieć, dlaczego płakało: czy dlatego, że tatuś krzyknął podczas meczu, czy też dlatego, że oglądało koszmarną bajkę - lepiej więc dzieciom tego oszczędzać.
5. problem w tym, że dzieci przeżywając swoisty rodzaj empatii, identyfikują się z postaciami z bajek, ale ta empatia potraja się nawet aż do bólu, gdy ukochana postać doznaje krzywdy, casus kopciuszka czy brzydkiego kaczątka. sam się zdziwisz/zdziwicie, gdy Twoje dziecko będzie płakało, oglądając bajkę, podczas gdy Ty popijając kawę, zrobisz co najwyżej zdziwioną minę.
Z obu Waszych wypowiedzi wynika, że nie jesteście już dziećmi, zatem TS3 to bajka nie dla was - Bareet zapamiętałeś z TS1 Sida, bo nawet nie zdajesz sobie sprawę z tego, że przeżywałeś właśnie jego zachowanie najbardziej i być może wtedy śnił Ci się po nocach. problem w tym, że odpowiedzią Sida na brak miłości świata wobec niego była destrukcja, on wyżywał się na zabawkach, aby potem, w dorosłym życiu pastwić się na ludziach. każdy chłopak spotyka takiego Sida, który w szkole podstawowej lub innej "bierze go na celownik" i nad nim się pastwi...
dwa pytania:
1. rolą bajek jest pouczać dzieci, jaki świat jest piękny, a w TS3 jaki jest świat i relacje pomiędzy zabawkami w przedszkolu, jak zachowuje się misiek odrzucony, zawiedziony w życiu - czy nie przypomina Wam Sida? przecież on urządził zabawkom obóz przetrwania, więzienie. to jest zachowanie ludzkie, w świecie bajek występuje jedynie jako ironia i przestroga, krytyka zachowań ludzkich. co dziecko w wieku 5-12 lat może z tego zrozumieć?
2. na w/w mojej stronie blogu umieściłem fotkę, screena ze sceną, gdy wszystkie zabawki zrozumiały, że za chwilę zginą w ogniu - zerknijcie na nie - wczujcie się później w duszę dziecka, np. chłopca, któremu przez cały czas na seansie wydaje się, że jest Chudym - co z tego zrozumie? dlaczego ma ginąć, przecież nic złego nie zrobił? dzieci wierzą w sprawiedliwość.
no i przede wszystkim Panowie: zerknijcie na reklamy TS3, plakaty, zwiastuny i gadżety, czy jest w nich obraz sadystycznego misia i scen ze śmietnika i pieca, w którym mają zginąć?
to nie jest bajka dla dzieci, ale horror dla widza "zmierzchu", "Harrego Portera", "władcy pierścieni", czyli na pewno dla widza w wieku 12+. takie jest moje zdanie, ale oczywiście szanuję Wasze także ;)
oczywiście producentom zależy na reklamie produktu, ale Wam i mnie? moja ocena to 3/10, za animację i -7 za denny scenariusz i horror zamiast relaksującej dzieci bajki. uwaga ostatnia: jeśli do kina zapraszane są dzieci bez określonego przedziału wieku, to oznacza, że film jest dla wszystkich. wystarczy, że jedno dziecko będzie nocą płakało po tym TS3-horrorze i to dyskredytuje film ;)

zgadzam się w każdej części była odrobina grozy, dla mnie kolejna dobra część. Polecam

o czym ty w ogóle piszesz, co ma film do trzymania dziecka pod kloszem. Film dla dzieci bez ograniczeń powienień być filmem dla dzieci. Czy wg ciebie pokazywanie przedszkola jak więzienia z klawiszami i szajkami to naprawdę dobry pomysł

dobra wypowiedź drivt. Nic dodać, nic ująć.

Po prostu dzieciaki w tych czasach przynajmniej Ci co mają mniej więcej po 5-10 lat to dzieciaki, które przesiąknęły japońskimi bajkami, które nie uczą nic dobrego i ze względu na to tak świetna bajka jak Toy Story 3 nie dotrze do nich. Żeby dotarło musiało by się dziecko wychować na tej bajce tak jak ja. Dla mnie to był świetny powrót, jakaś cząstka mojego dzieciństwa odeszła wraz z tą bajka.

drivt, bajki nie maja byc pozbawione negatywnych bohaterow - spojrz na shreka (wspomnianego juz powyzej), epokoe lodowcowa, gdzie jest nemo, czy nawet pocahontas lub krol lew - w kazdej z tych bajek byl bohater negatywny i ANI RAZU nie byl przedstawiony tak makabrycznie jak w toy story 3. osobiscie lubie wczuwac sie w film i ogladajac ts3 przezywalem o wiele mocniej niz wiele obrazow sensacyjnych, thrillerow czy dramatow, ktore sa wylacznie dla widzow doroslych
w swojej wypowiedzi pisales, ze:
"Dzieci po obejrzeniu bajki bedą pamietać kto był zły a kto dobry, nauczą się że złe zachowanie spotkało się z odpowiednią karą i tyle."
jest to jednak polowiczna prawda - oprocz tego, ze dobro wygrywa, ze zly ponosi kare, dzieci zapamietaja tez inne rzeczy, np makabryczne sceny ponizania zabawek, strach przed tyrania, niewole, zblizajaca sie smierc. a wiesz dlaczego? bo dobre zakonczenie nie wymazuje z pamieci emocji, ktorych doswiadczalo sie podczas seansu
uwazam, ze ts3 jest swietna rozrywka i wiele dzieci bedzie zadowolonych po obejrzeniu tego filmu, jednak znajda sie takie (i to nie jakas mala garstka, ale calkiem pokazne grono), ktore beda przerazone wizja okrutnych zabawek, ktore przeciez sluza DO ZABAWY
a nie daj boze, ze ktores bedzie mialo rozowego misia, fioletowa osmiornice albo malpke grajaca na talerzach, ktora w nocy patrzy sie na spiacego w lozku malucha i wypatruje, czy nie ucieka...
poza tym pamietam, jak na 'moj brat niedzwiedz' dziecko krzyczalo do ekranu podczas bardziej emocjonujacych momentow - to tylko dowod, ze nawet tak niewinna kreskowka potrafi w dziecku wywolac skrajne emocje
daje ts3 8/10, a jednoczesnie przestrzegam rodzicow dzieci, ktore maja tendencje do zbytniego przezywania, sa wrazliwe lub przewrazliwione, podchodza do wielu spraw bardzo emocjonalnie (rodzice na pewno widza to u swoich dzieci) - po prostu warto sie zastanowic, zamiast slepo isc na film

Ja kiedy oglądałam 2 Toy Storyna przykład miałam trzy latka. Nie bałam się w ogóle, a wręcz Toy Story uważam za najlepszą bajkę mojego dzieciństwa. W tej chwili mam 12 lat i dalej uważam filozofię i morały z bajki za genialne, przyswajalne małym dzieciom i TWÓRCZE. Dzięki takim filmom jestem teraz tym, kim jestem, a na pewno do osób brutalnych i okrutnych nie należę. Moja kuzynka, która ma lat 4, proszę państwa i kazała swojemu tacie niezwłocznie kupić DVD jak już się pojawi i każe sobie kupować książeczki, zabawki itp. o tej tematyce. Sama opowiadałam jej różne historyjki o tym, jak Chudy, Buzz, Jesse i spółka są już u tej małej, sympatycznej dziewczynki, Bonne. Podobnie inne znajome mi dzieci: nieraz nazywają zabawki imionami z Toy Story i uważają to wszystko za świetny film. Muszę też obalić teorię użytkownika Kamila_Morawskiego1 (pozwoliłam sobie odmienić), choć jestem z pewnością grubo od niego młodsza (podobnie jak od Szanownego Użytkownika Epoki) ponieważ wielki fan mangi, mój 7 letni kuzyn również ciągle się zachwyca rzekomym 'strasznym filmem'.
Ja uważam się jeszcze za dziecko, bo w istocie nim jestem. Od 9 lat wielka fanka Toy Story.
Pozdrawiam.

dobra wypowiedz.

"Film jest dla dzieci w wieku szkolnym."

Chyba Ci się coś pomyliło stary

Moje dziecko oglądało poprzednie wersje i bardzo mu się podobały natomiast tej części nie wytrzymał. Reklamy również nie pokazywały, że film będzie pełen terroru wiec rodzic na podstawie poprzednich części oraz reklamy nie ma pojęcia na co wysyła swojego malucha.

Odpowiem Ci prawdziwą historią, skoro tak się napracowałeś nad swoją opinią - mniej bzdurną z pewnością niż moja.

Przez 16 lat rodzice Izabeli strzegli ją przed światem zalanym alkoholem i jego skutkami. Mówili jej o zjawisku na przykładzie zapitych sąsiadów, którzy wciąż się awanturowali i dwa razy w tygodniu interweniowała tam policja. Co przeżywały dzieci tej patologicznej rodziny, tego sobie nie można wyobrazić. W każdym razie rodzice Izy nie chcieli, nie życzyli nikomu kontaktu z takim światem i problemami, a najmniej swojej córce.
któregoś dnia jednak Iza wróciwszy ze szkoły, opowiedziała o programie antyalkoholowym prowadzonym dla klas pierwszych - w którym uczestniczyła. Po przyjściu na zajęcia do klasy weszła pani dyrektor i zabrała wszystkich na spotkanie z bardzo wartościowym człowiekiem - tak zareklamowała spotkanie. W auli szkoły okazało się, iż oto przed młodzieżą stoi "wydredowany" i wytatuowany alkoholik po kilku wyrokach za włamy itp. Z późniejszych opowieści wynikało, iż jest to człowiek leczący się z alkoholizmu, alkoholik ponoć jest uzależniony do końca życia itp. Po opuszczeniu sali przez nauczycieli, zaczął spotkanie z dojrzewającą młodzieżą od słów:
"Chcecie kurwa, żebym się z wami cackał jak wasi starzy, czy przypierdolić prawdę o życiu z grubej rury?"

Życie jest okrutne i nie składa się wyłącznie z dobra - Sid - przepraszam Sub...., ale jako rodzice mamy prawo do formy przekazania im tej prawdy. TS3 to gniot, horror w stylu "Piła" bazujący wyłącznie na jednego rodzaju płytkiej emocji, na strachu. Być może nie potrafisz tego rozpoznać. Zapewne dla swoich dzieci będziesz lepszym nauczycielem niż byli dla Ciebie Twoi nauczyciele. Z pewnością miałeś wspaniałe dzieciństwo i nie moczyłeś się po nocach ze strachu przed pijanym ojcem lub z powodu horroru oglądanego przez dziurkę od klucza. Dlatego też powinieneś zrozumieć, że każde dziecko ma do tego prawo.

Na zakończenie mit o Twoim dogmacie. To, że życie nie jest bajką, są owce i wilki, wcale nie oznacza, że owce muszą koniecznie znać, poznawać, żyć, bratać się, zależeć od wilków. Idąc bowiem dalej za Twoim tokiem rozumowania, Izabela niedługo w szkolnej auli wysłucha przemówień i zwierzeń pedofili, prostytutek, morderców, złodziei, narkomanów, psychopatów, defraudantów i innych nieudaczników, dewiantów ze społecznego marginesu. Najlepiej włączyć te elementy do bajek dla dzieci, aby już od najmłodszych lat przyzwyczajać maluchy do zła tego świata. Po co im wspaniałe, błogie i bezpieczne dzieciństwo? Ja je miałem, Ty je miałeś (?), a po co ono innym dzieciom, trzeba im od razu "pier-ąć" prawdę. Tyle że one nie mają jeszcze narzędzi werbalnych, mentalnych, aby taką prawdę przyjmować. TS3 - to nie jest bajka dla dzieci, ale dla nawiedzonych, doświadczonych losem terapeutów... wracających na drogę dobra.

Gdy miałem 10 lat, rodzice oglądali "Frankenstina". Spikerka zapowiedziała, że to film dla widzów dorosłych o twardych nerwach, ale ja koniecznie musiałem to zobaczyć... Dzisiaj patrząc na ten film, chce mi się śmiać i wcale się nie boję. Pamiętam jednak z opowieści rodziców, że wtedy miesiącami bałem się wyjść z domu po zmroku i do piwnicy, bo za zakrętem czaił się.... potwór.
Mówię Ci o tym, bo pewnie każdy ma takie lub podobne wspomnienia. Z racji doświadczeń różnie patrzymy na świat, a nasze dzieci zupełnie inaczej. Ja nawet nie pamiętałem, jak bardzo się bałem, ale rodzice mi o tym przypomnieli... Słowem ten film wtedy nie był dla mnie, ale dopiero teraz o tym wiem. Rodzice mieli wyrzuty sumienia, że pozwolili mi zobaczyć scenę, gdy potworny gościu zbliżał się do podwórka, gdzie bawiła się malutka dziewczynka... Jeśli więc idę z dzieckiem na "bajkę" do kina, to nie życzę sobie oglądać horroru, aby moje dzieci nie bały się wychodzić z domu po zmroku, o co w zimie w Polsce nie jest trudno.

bardzo Ci dziękuję za wsparcie, ponieważ wciąż jestem raczej krytykowany za moje opinie o TS3. to jest kwestia wrażliwości. niektórzy dobrze się bawią na takim kinie, ale my do tego grona nie należymy. nie polecamy też tego filmu dla dzieci do 12 roku życia. podpisuję się po wszystkimi Twoimi uwagami, ocenami i skojarzeniami. TS3 to dla mnie także traumatyczne wspomnienie... nie chcę już do tego filmu wracać. dla potrzeb recenzji widziałem go trzy razy i nie potrafiłem zmienić krytycznego nastawienia ;)

A ja polecam obejrzeć tą część , bo jest dużo lepsza od poprzednich :)