Wszystko, co kocham

"Wszystko, co kocham" to film bez zakończenia, bez puenty i bez rozwiązania. Obraz, który miał iść i przeć do przodu w rytmie punkrocka, upstrzony jest tylko trzema utworami WC (Wyidealizowanej Ciemności) i kiepskim wokalem Kościukiewicza. Jest to jednakże film ładny, zgrabnie nakręcony i opowiedziany bez przepychu. Idealnie odwzorowany klimat potu ... czytaj dalej

Każdy, kto choć odrobinę zna się na muzyce punk, kto choć liznął twórczości zespołów takich jak The Clash czy Sex Pistols wie, że, cytując klasyka polskiego rocka lat 80., "ta zabawa nie jest dla dziewczynek". Niestety - Jacek Borcuch nie wziął sobie do serca ani zachodniego hasła "no future", ani bardziej swojskiej goryczy i wściekłości ... czytaj dalej

Po ostatnich polskich "perełkach" takich jak "Rewers" czy "Dom zły" zaczęłam wierzyć, że w Polsce są jeszcze ludzie piszący dobre scenariusze. Moja radość niestety szybko ustąpiła miejsca złości i wielkiemu rozgoryczeniu. No, bo rzeczywiście, czy możliwym jest - dysponując świetnymi aktorami, doskonałą muzyką, genialnymi zdjęciami, czyli prawie ... czytaj dalej

Historie o kontrkulturze i wszelkiej maści kontestatorach są w polskim kinie rzadkością. Coraz rzadziej mamy do czynienia z filmami będącymi głosem jakiegoś pokolenia. Byłam więc bardzo ciekawa filmu "Wszystko, co kocham", który wpisuje się w ten zapomniany przez naszych twórców nurt. Polscy dziennikarze chwalili go jeszcze przed oficjalną ... czytaj dalej