Shelley Duvall I

biografia (1) dodaj biografie Shelley Duvall

Shelley Duvall przyszła na świat 7 lipca 1949 roku w Houston. Jest najstarsza z czwórki rodzeństwa. Po ukończeniu Waltrip High School pracowała jako kosmetyczka. Przełom w jej życiu nastąpił w 1969 roku kiedy na jednym z przyjęć poznała niezbyt znanego wówczas reżysera Roberta Altmana. Altman był nią zachwycony i od razu zaproponował jej jedną z głównych ról w swoim nowym filmie "Brewster... McCloud". Shelley przyjęła rolę bez czytania scenariusza. Oprócz niej w filmie występowały również takie gwiazdy jak Bud Cort i Sally Kellerman. Film okazał się przebojem jednak krytycy uznali że Shelley zagrała swoją rolę "zbyt teatralnie". Mimo to Altman zdecydował się powierzyć jej niewielką choć znaczącą rolę Idy Coyle w westernie "McCabe i pani Miller". Tym razem doceniono jej rolę. Od tej pory stała się jedną z ulubionych aktorek Roberta Altmana. Grała w takich dziełach jak "Złodzieje Jak My" (1974), "Nashville" (1975), "Buffalo Bill i Indianie" (1976) oraz "Trzy kobiety" (1977). Ten ostatni przyniósł jej ogromne uznanie krytyki. Niektórzy uznawali jej rolę niemalże za wybitną. Otrzymała nagrodę główną na festiwalu w Cannes i nominację do BAFTY. W między czasie wystąpiła w przebojowej komedii Woody Allena "Annie Hall". W latach 70 była jedną z najpopularniejszych aktorek w Stanach. Nie miała jednak szczęścia w miłości. Jej związek z Bernardem Sampsonem rozpadł się w 1977 roku. Wtedy to Shelley zrobiła sobie krotką przerwe w karierze. Na wielki ekran powróciła po 3 latach w kultowym dziś horrorze "Lśnienie" gdzie wystąpiła u boku samego Jacka Nicholsona. W rywalizacji o rolę pokonała m.in znaną z "Egzorcysty" (1973) Linde Blair. W wielu wywiadach podkreślała że praca na planie była bardzo trudna. Niektóre sceny z jej udziałem trzeba było powtarzać ponad 100X. Niestety jej rola okazała się fatalna i w 1981 roku została nominowana do Złotej Maliny. Jednak jej rolę w komedii "Popeye" (1980) uznano za doskonałą a krytycy mówili że nikt nie mógł zagrać jej lepiej. W latach 80 pojawiła się także w takich przebojach jak "Frankenweenie" (1984) Tima Burtona, "Bandyci czasu" (1981) Terry Gilliama i szalonej komedii "Roxanne" (1987) Freda Schepisi. Wyprodukowała również serię bajek animowanych dla dzieci "Faerie Tale Theatre". Z początkiem lat 90 ilosć propozycji zaczęła maleć. Wystąpiła wtedy w przereklamowanej komedii "Kosmita z przedmieścia" (1991) z Hulkiem Hoganem i Christopherem Lloydem. Kolejne produkcje przechodziły bez echa. Dopiero w 1996 Jane Campion powierzyła jej drugoplanową rolę Hrabiny Gemini w kostiumowym "Portrecie damy" z plejadą hollywoodzkich gwiazd (m.in Nicole Kidman, John Malkovich, Barbara Hershey, Mary Louise Parker i Shelley Winters). Od tej pory w filmach pojawiała się już sporadycznie. Wystąpiła w horrorze "Czwarte piętro" i komedii "Manna From Heaven". Często pojawia się na deskach teatru. Mimo iż zagrała wiele wspaniałych ról do dziś kojarzona jest głównie z jedną z gorszych w "Lśnieniu" (1980). więcej