Rust

Rozkminy tego człowieka wjeżdżają mi na psychikę. W niesamowity sposób potrafi ująć w słowa to co mi się kłębi w głowie od wielu lat. Ludzie jako biologiczne kukiełki, które padają bez życia, gdy zabraknie sznurków. Realizacja w ostatnich chwilach życia, że wszystko - wspomnienia, marzenia, miłość, było tylko malutkim snem odgrywanym w naszych głowach. Mizantropia, nienawiść do ludzkości i społeczeństwa, religii. Przekonanie, że samoświadomość ludzka jest największą tragedią, jaka go spotkała. Siedzę oniemiały, oglądam i spijam z ekranu wszystkie jego słowa. Z każdą sekundą jestem coraz bardziej zafascynowany i jednocześnie przeraźliwie smutny.


10/10 popadłbym w depresję z tym serialem jeszcze raz.

241

Zgłoś nadużycie

Opisz, dlaczego uważasz, że ten wpis nie jest zgodny z regulaminem serwisu: