Romería Opinie

plakat filmu Romería

mimbla78

7

Ten film jest jak proces powolnego odsłaniania pamięci - fragmentarycznej, niewygodnej i często celowo zniekształconej przez rodzinę. Najważniejsze dla budowania atmosfery jest napięcie między tym, co wypowiedziane, a tym, co ukryte w spojrzeniach, ciszy i niedopowiedzeniach. Film świetnie pokazuje autentyczność relacji rodzinnych. Krewni Mariny nie są jednoznacznie źli ani dobrzy, raczej zagubieni w swoich własnych mechanizmach obronnych. Simón świetnie pokazuje, jak rodziny potrafią budować alternatywne wersje historii, by przetrwać traumę albo uniknąć poczucia winy. To subtelna opowieść o tym, że własną tożsamość często budujemy na historiach niepełnych, przemilczanych albo opowiedzianych przez innych. I właśnie ta niejednoznaczność buduje cały klimat filmu. Piękna ścieżka dźwiękowa.

Noicerr

Joshua Wojciechowski

5

Bardzo osobisty dla twórczyni, i zupełnie obojętny dla widza. Zmarnowany potencjał. Mogła to być swietna rzecz o współczesnym kryzysie tożsamości. Po porównaniu do Rohrwacher spodziewałem się więcej. Podobnie trochę przynudza, ale klimatem nawet się nie zbliża. 5/6

Agatonik

6

Można docenić film za grę aktorską Llucii Garcii, która ze sporą autentycznością wyraża emocje Mariny, za malowniczość zdjęć, za wizualną poetyckość. I z mojego punktu widzenia to wszystko. Film w bardzo niewielkim stopniu zaangażował mnie emocjonalnie, zabrakło mu energii i "czegoś", co stanowi o tym, że mamy poczucie oglądania naprawdę interesującej historii. Jest zbyt powolny i momentami chaotyczny, przeładowany informacjami, które niewiele wnoszą do samej historii. Motywacje i reakcje Mariny były dla mnie niejasne, W porównaniu z „Alcarràs” to lekkie rozczarowanie.

DilerPat

Patryk Ciesielczyk

6

Uwita z rodzinnych sekretów, przemilczeń i tabu opowieść, w której nadmiar intymistyki dla postronnego widza może wydać się odstraszający.

mota

Karolina Kostyra

7

Carla Simón znów kreśli wiarygodny, impresjonistyczny portret rodzinny. To niemal znakomity film. Fragment rozgrywający się w latach 80. wydał mi się niepotrzebny, nazbyt dosłowny.

Pink Freud

5

Jedni śpią na Tsaiu a ja z kolei na pamiętnikach z wakacji

malgorzata_jirak

malgorzata_jirak

5

Ładna pocztówka z Hiszpani, znaleziona w rodzinnym albumie Carli Simón.

snoopy

5

Zupełnie niepotrzebny film.

Radoslaw_Nalecz

Radosław Nałęcz

8

Gdybym dostał jeden grosz za każdy hiszpańskojęzyczny film, który widziałem w tym roku, w którym bohaterowie śpiewają piosenkę odnoszącą się do miejsc intymnych miałbym teraz dwa grosze. Nie jest to zbyt wiele, ale dziwnym jest, że stało się to dwa razy, co nie? Na szczęście ten drugi jest znacznie lepszy od tego pierwszego.

szymon_wotawa

5

Podczas retrospekcji dziwnie dużo czasu poświęca się tutaj na celebrowanie hedonistycznej zabawy i autodestrukcyjnych zachowań dwójki - przepraszam - degeneratów. Relacje między bohaterami kreślone z subtelnością młota pneumatycznego. Odkrywanie korzeni, formowanie tożsamości, wyparcie wstydliwej przeszłości, trudność w uchwyceniu prawdy...ziew

majkalipcowa

6

O poszukiwaniu korzeni i o tym czy więzy krwi mają znaczenie. /Tydzień Kina Hiszpańskiego/

patuskie

Patrycja Domagała

6

Utkany z sieci wspomnień, pomówień i niedomówień dramat dziecka, które poprzez poznanie historii rodziców próbuje odnaleźć skazane na zatracenie fragmenty własnej tożsamości. Niesamowita precyzyjność i subtelność rodzinnych intryg, latami gęstniejące niezrozumienie, obijające się nieskończonym echem ból i żal, do których poznania kluczem jest zagubione, lecz czujne spojrzenie bohaterki. Taką Simon znam i uwielbiam, sekwencja pod koniec to kompletny niewypał.

Wojciech Wójtowicz

9

o niej myślę chyba najwięcej. uciekam w tonę prawdopodobnie lepszych filmów ale do niego jest mi najbliżej. kolejny film o prowizorycznej rodzinie, niedopasowaniu genetycznym i zagubionej tożsamości. nie wiemy kim jeszcze jesteśmy ale już znamy swoich najbliższych (przynajmniej na papierze). carla simon zrobiła mój ulubiony film tego roku i nieco mnie to niepokoi

Goszka_

8

NH 25 • Temu filmowi się nigdzie nie spieszy, karty odkrywa przed widzem powoli. Przez cały seans miałam wrażenie, że kogoś podglądam i podsłuchuję – ot, morze pełne sekretów i milczenia.

8

Romeria, czyli Pielgrzymka, to mistyczna podróż głównej bohaterki, Mariny (doskonale zagranej przez Llúcię Garcię), do rodowych korzeni w hiszpańskiej Galicji. Bardzo subtelna wędrówka w głąb rodzinnych tajemnic, kłopotliwych zakamarków ludzkich uczynków, ale i pięknych galicyjskich plaż. Świetny zabieg czasowy, udane elementy realizmu magicznego, doskonała muzyka, klimatyczne zdjęcia oraz pewna niewinność i delikatność Mariny sprawiają, że odkrywamy skrawki łamigłówki na równi właśnie z nią.

mirbald

7

NH; poznaj moich starych w wersji na Carlosa Saurę albo jako narkotykowy remiks błękitnej laguny

mnq1110

7

no to trzeba się wybrać do Vigo kochani

globus

5

ładnie się snuje i czaruje nostalgicznym klimatem, ale szybko to bezcelowe dryfowanie zaczyna nużyć, emocjonalnie to nie bierze, a “retrospekcje” w trzecim akcie męczące i niepotrzebne

marcelakozakiewicz

Marcela Kozakiewicz

7

nie wiem, chyba mam gorączkę, bo to tylko poprawny film Carly Simon - albo za często sama próbuje rozwiązać tę swoją układankę i z których duchów jest ona złożona

Pan_Li

6

Rodzinne sekrety skąpane w odmętach przeszłości. Ma kilka dobrych momentów.

monalisa11

7

TKH Ciekawy temat, ale brakowało mi dynamiki troche w tym filmie. Po senasie mam jeszcze więcej pytań. Wniosek jeden z wielu "rodzina" w ktorej nikt nie jest ze soba szczery i czuje sie nieswojo. Generalnie udany seans. :)

Zeus_kulturowiec5566

Zeus_kulturowiec5566

8

[24.TKH] Jest tu szarpana bardzo osobista struna historii samej reżyserki, ale jednocześnie z tego jednostkowego portretu wyłania się synekdocha całego pokolenia lat 80., gdzie choroba zyskuje status niemal polityczny - prowadzący do ostracyzmu społecznego i wydarzenia pokoleniowego.

Genesiricos

7

Kinko typu autoterapeutyczna przypowieść, lubię.

F_Hoffman

Franciszek Hoffman

8

Cudowny, nie rozumiem zastrzeżeń. Bardzo osobista podróż po utrzymanie swojej indywidualności mimo kryzysu tożsamościowego. Najlepsze wykorzystanie realizmu magicznego na festiwalu. NH25 #31

8

Nh25 - co z tego że już było, skoro nadal buja

1
2
3
...
6

plakat filmu Pomoc domowa

Pomoc domowa

plakat filmu Obsesja

Obsesja

plakat filmu Zaproszenie

Zaproszenie

Zobacz popularne na VOD

plakat filmu Chronologia wody

Chronologia wody

plakat filmu 28 lat później - Część 2: Świątynia kości

28 lat później - Część 2: Świątynia kości

plakat filmu Nie martw się, kochanie

Nie martw się, kochanie

Zobacz program TV