"Siostry" wyznaczają granicę między wczesnymi, niezależnymi i często jeszcze pół-amatorskimi produkcjami De Palmy, a tymi już wystylizowanymi, realizowanymi za poważne pieniądze dla dużych wytwórni. To właśnie tutaj De Palma po raz pierwszy poważnie zaznacza swoją fascynację Hitchcockiem, nie tylko zatrudniając do skomponowania muzyki Bernarda Herrmanna, ale też czerpiąc z samego mistrza suspensu pełnymi garściami. W "Siostrach" pojawiają się elementy "Liny", "Psychozy", "Okna na podwórze" czy "Zawrotu głowy" - w ten sposób zostaje rozpoczęta tradycja, którą reżyser będzie kontynuował przez blisko dekadę, aż w końcu zasłuży sobie na - wypowiadane często w pogardliwym tonie - miano imitatora Hitcha. "Siostry" przetwarzają też dwa ulubione elementy z wczesnej twórczości De Palmy - podglądactwo i rozszczepienie świadomości, ale pomimo tych licznych zapożyczeń i powtórzeń, jego obraz odsłania spory potencjał i odrębny styl młodego reżysera, który później nakręci przecież "Carrie" czy "Człowieka z blizną". W pamięć zapadają przede wszystkim dwa świetne momenty w filmie - ten z podziałem ekranu, gdzie obserwujemy tę samą scenę z dwóch skrajnie różnych ujęć i nieco surrealistyczna sekwencja snu, która przywodzi na myśl kino grozy lat 30-tych. I choć aktorstwo nie poraża, a rozwój fabuły jest dość przewidywalny, to jednak "Siostry" jako kino gatunkowe cechuje rzadka jak na tamte czasy atmosfera.