Ktoś umiera, żeby mógł żyć ktoś inny - tak w kilku słowach można streścić przesłanie przejmującego dokumentu Tadeusza Króla poświęconego transplantologii. Dokument jest zapisem intymnych rozmów z osobami po przeszczepie. Z ludźmi, którzy ani na chwilę nie przestają myśleć o swoich wybawcach. Wielu z nich uznaje dzień przeszczepu za najważniejszy w życiu. Bohaterowie nie potrafią mówić o swoich przeżyciach bez emocji. Nie są w stanie ubrać w słowa tego, co czują i jak bardzo są wdzięczni losowi. W filmie pojawiają się również pełne bólu i tęsknoty głosy rodzin dawców. Zrozpaczonych żon, mężów, matek i ojców opowiadających o konsekwencjach podjęcia najtrudniejszej decyzji w życiu. Pociechą jest dla nich jednak świadomość, że jakaś część bliskiego żyje w ciele innego człowieka. Jedno życie dobiegło końca, by inne mogło toczyć się dalej. Każdy przeszczep to z jednej strony tragedia i rozpacz. Z drugiej - ogromna radość i nadzieja. Bohaterowie filmu Tadeusza Króla to ludzie wielkiego serca, dla których mimo wielu trudów i przeciwności życie jest największą wartością.

Kazachstan był drugim, oprócz Syberii, miejscem zsyłki Polaków przez władze ZSRR. W filmie ukazane zostały realia egzystencji ludzi deportowanych w głąb Rosji: ciężka praca w kołchozach i walka o przetrwanie wśród kazachskich stepów oraz nadzieje na zmianę losu po zawarciu układu Sikorski - Majski. Realna szansa na wyzwolenie i powrót do kraju pojawiła się, przynajmniej dla niektórych, wraz z utworzeniem armii Andersa.

Film dokumentalny Andrzeja Titkowa zamyka napis: "Podjęliśmy tę niełatwą decyzję pokazania naszych autentycznych, intymnych przeżyć w nadziei, że pomoże to innym ludziom, Grupa Treningowa Laboratorium psychoedukacji, listopad 1987." Jego bohaterami są uczestnicy sesji terapeutycznej oraz prowadzący ją Wojciech Eichelberger. Podczas zajęć uczą się przede wszystkim wyrażania uczuć. Tytułowe zdanie odnosi się do niemożności dania i uzyskania tego, czego się pragnie od swoich najbliższych. To ona staje się główną przyczyną rozpaczy i lęku. W opowieściach bohaterów powraca dojmujące poczucie braku miłości i ciepła. W końcowej wypowiedzi Eichelbergera wybrzmiewa najważniejsze zalecenie dotyczące uważności, odwagi i zrozumienia dla innych ludzi: "Czujesz się tak jak żyjesz, to samopoczucie trzeba pielęgnować". Czułe i czujne oko kamery ukazuje moment, w którym nazwane zostają fundamentalne potrzeby i wyrażone przez lata tłumione emocje. Jacek Petrycki filmuje w bliskich planach, co pozwala dostrzec każdy grymas twarzy i gest. Powracające niczym lejtmotyw sekwencje plenerowe, przedstawiające pacjentów podczas zajęć fizycznych zrealizowano w odleglejszych planach, umożliwiających refleksję i kontemplację pięknego otoczenia Laboratorium.

Znamienici mieszkańcy Poznania na antenie radia dyskutują o swoim stosunku do zbliżającej się II wojny światowej.

Grupa plastyków przygotowuje Otwartą Galerię na rynku miejskim w Krapkowicach na Śląsku. Po roku pierwsze projekty są już w opłakanym stanie. Kto zawinił?