Ponieważ przypomniało mi się "Guddu", które kiedyś obejrzeliśmy gromadnie, więc postanowiłam się podzielić wrażeniami. Historia tym razem bardziej ponura, przynajmniej chwilami. Zaczyna się niewinnie. Chłopak zakochuje się w dziewczynie, dziewczyna w chłopaku, początkowo się lekko czubią, ale potem wszystko idzie ku dobremu - nawet jego rodzice ją akceptują. I nagle Zonk. Wskutek wypadku spowodowanego przez Guddu (oczywiście młodziutko wyglądający SRK) Salina (Manisha Koirala) traci wzrok i tylko przeszczep oczu może jej pomóc. Tragedia, bo dziewczyna jest studentką malarstwa... No i kto ma chęć zostać dawcą? Oczywiście Guddu, który przypadkiem ma ciężki przypadek guza mózgu i tylko 5 % szans na wyleczenie... Na szczęście nie zamierza zostać nim od razu, tylko dopiero jak umrze, czyli za parę miesięcy. No więc ojciec rozpoczyna sądową batalię o odebranie Guddu prawa do dysponowania swoimi oczami po śmierci, w nadziei, że nabierze przez to nieco więcej chęci do życia... Film cięższy gatunkowo, momentami dramatyczny, a jednak w najbardziej tragicznych momentach wybuchaliśmy niepowstrzymanym śmiechem, pewnie lekko wisielczym... Scena na schodach, przed wejściem do sądu, gdzie ojciec cierpi i Guddu cierpi, spowodowała u nas niesamowitą stadną głupawę, być może wywołaną ogólnym zmęczeniem tematem i ilością nagromadzonych w tej scenie emocji... Wielokrotnie powtarzane dialogi oraz monologi o oddaniu oczu Salinie, w wersji za i przeciw, po pewnym czasie męczą, tak samo jak nieustanne modły super-pobożnej matki i wręcz przeciwne zachowanie ojca - ateisty. Piosenki w większości nie porażają swoim pięknem czy linią melodyczną (zwłaszcza ta "Saaaaliiiinaaaa...." na lotniach), ale są i jaśniejsze momenty - słodka jest piosenka w tej erotycznej świątyńce ("Czy to jest miłość, przyjacielu? - Nie wiem, zapytam tatę") oraz wydaje się ciekawa ta w parku, do której oczywiście nie ma tłumaczenia, jak to zazwyczaj na DVD wydawanych przez Erosa - ale ewidentnie Guddu wyjawia tam Salinie tajemnicę pochodzenia przyszłego przeszczepu, jako, że ona się pod koniec robi nieco nerwowa... Okropnie długa jest też sekwencja sądowa, kiedy to ojciec i Guddu starają się przekonać sąd do swoich racji... Ale jedno mogę powiedzieć - niezależnie od absolutnie okropnych ciuchów a'la nasze lata 80-te (SRK, Manisha i kuzynka Manishy) i okropnego makijażu (Manisha, wyglądająca jak własna ciotka), SRK w tym filmie wygląda ślicznie. Młody, świeży, sprawny, ruchliwy... Przyjemnie popatrzeć. Niesamowite, jak ten bądź co bądź trzydziestoletni, żonaty od dobrych paru lat człowiek, wygląda w tym filmie na niewinnego nastolatka... I jeszcze jedno - SRK zdecydowanie lepiej wygląda z włosami, zdecydowanie. Przynajmniej wiemy, że nie na darmo tak o nie dba... Ogólnie film warto obejrzeć, najlepiej w towarzystwie, jak większość starszych produkcji, bo na samotne oglądanie to on jest raczej trochę zbyt męczący. Poza tym widać, że to film z czasów, kiedy SRK nie był gwiazdorem. Jest ewidentnie niedofinansowany, co bardzo wyraźnie odbija się na kostiumach, scenografii i piosenkach. I nieco przeszarżowano aktorsko. Nie da się go oglądać wielokrotnie, ale na jednorazowy seans jest w sam raz.
Moja ocena:
6
Czy uznajesz tę recenzję za pomocną?
