Na rany boskie, czy zwyczajny dwunastolatek bylby w stanie ten film obejrzec i zrozumiec? W sumie pytanie retoryczne, ale ilosc niedomowien i tematyka to sa tematy przeznaczone dla doroslych (czy tez dojrzalych) widzow i nastolatkom takich filmow sie raczej nie puszcza (wylaczajac geniuszy, jakim np. mogl byc w tym wieku juz Bergman;).
A sam film - oczywiscie wielka klasa artystyczna. Zimny, odpychajacy, tak jak zimnym czlowiekiem jest glowny bohater - poszukujacy Boga w swiecie pastor Ericsson (znowu wielki Bjornstrand). Dla niego nie ma Boga, bo nie ma zadnych przeslanek, zadnych dowodow na jego istnienie. Nie ma oparcia w wierze, ktora sklada sie z powtarzajacych sie co tydzien w kosciele, odprawianych przezen rytualow.
Kapitalny jest juz sam poczatek, kiedy pastor odprawia msze sw.; nie ma praktycznie ludzi, ktorzy nie zajmowaliby sie w miedzyczasie czyms innym, traktujac msze jako kolejny, bezcelowy w zasadzie obowiazek.
Znowu wiele refleksji, choc brakowalo mi w niektorych momentach zastosowania muzyki - czyzby Bergman odrzucal jej zastosowanie jako srodek zbyteczny do podkrecenia nastroju?