Michelle McNally rodzi się ślepa i głucha. Rodzice nie są w stanie dotrzeć do zamkniętej we własnym świecie dziewczynki. Wyrasta ona na dzikie dziecko, nie umie mówić ani w żaden inny sposób komunikować się ze światem. Jej dramatyczną sytuację pogarszają czujący się winni jej upośledzenia rodzice, którzy na wszystko jej pozwalają i nigdy nie starali się tak naprawdę jej wychowywać. Debraj Sahai to nauczyciel z powołania, jednak podeszły wiek i postępująca niedołężność zmusiły go do porzucenia zawodu. Teraz dyrektorka szkoły wzywa go do siebie. Sahai ma zostać nauczycielem Michelle. Ich pierwsze spotkanie nie będzie łatwe - fruwające po całym domu talerze, krzyki odbijające się echem od ścian... To wszystko stało się już normą w domu państwa McNally. Czy nauczyciel będzie w stanie to zmienić? Czy Michelle uda się wreszcie nawiązać kontakt ze światem i, co chyba najważniejsze, z własnymi rodzicami? Jak potoczą się losy tych niezwykłych ludzi?
Dziewczyna ma talent. Zagrała tak przekonująco, że ktoś mógłby pomyśleć, iż ona jest naprawdę głucha i niewidoma. Mam nadzieję, że Ayesha będzie kontynuować swoją karierę, bo w "Black'u" się sprawdziła.
Rani przeszła samą siebie. Jest fantastyczna w tym filmie. Znamy ją przeważnie z ról komediowych i romantycznych, gdzie przyjemnie się na nią patrzy, a tutaj całkowita odmiana. Tez jest bardzo przekonywująca. Potrafi zagrać niewidomą kobietę. Myślę, że to jest Jej życiowa rola i oby takich miała więcej w swojej karierze.
O Amitabhie chyba nic nie muszę mówić ;p Wszyscy wiedzą, że jest świetnym aktorem sprawdzającym się w każdej roli. W "Black'u" nieźle "pomiatał" z początku małą Michelle. Podobała mi się jego walka, i postawa wobec ojca dziewczynki :p
Rodzice Michelle. Shernaz Patel i Vijay Crishna . Matka była bardzo miłą kobietą, natomiast ojciec Michelle strasznie mnie denerwował! Zwłaszcza na początku filmu, potem już jakoś się do niego przyzwyczaiłam, no i na szczęście się "poprawił" :)
I jeszcze siostra Michelle, czyli Sara-Nandana Sen. Piękna aktorka. W filmie, bardzo przypomina Penelope Cruz. I prześlicznie wyglądała podczas ślubu.
Gdyby nie dwójka aktorów- Rani i Amitabh, nigdy nie powiedziałabym, że to indyjski film. Po pierwsze nie widziałam ani jednego sari ;/ Żadnych charakterystycznych dla Bolly piosenek i tańców (np. na plaży czy w górach xD) Ale muzyka wspaniała! No i film chyba nie był w ogóle kręcony w Indiach (CHYBA).
Film jest bardzo dobry i wzruszający. Polecam go każdemu!
Od tego monologu zaczyna się film:
"Nazywam się Michelle McNally" Starsze dziecko anglo-hinduskiej|rodziny osiedlonej w Shimla" "To jest opowieść o mnie i moim nauczycielu" "opowieść o dwojgu ludzi|zupełnie pozostawionych przez Boga..." "którzy stoczyli walkę z losem..." "i niemożliwe uczynili możliwym" "świat w mojej opowieści jest inny..." "dźwięki przekraczają ciszę..." "a światło ciemność" "to jest mój świat" "gdzie nic nie można usłyszeć ani zobaczyć" "jest tylko jedna nazwa mego świata..." "jak długo można żyć w tej ciemności?" "Kilka chwil... godzin... dni?" "Od 40 lat żyję w tych ciemnościach..." "od 4 lat zdaję|mój końcowy egzamin b.a. ..." "a od 12 lat, w każdą niedzielę| chodzę do tego kościoła" "ale ta niedziela była wyjątkowa" "Poczułam że bóg |wysłuchał mojej modlitwy..." "...moja jedyna modlitwa to..." "...życzenie żeby mój nauczyciel|wrócił do mnie" "moja modlitwa długo docierała do Boga..." "a jemu długo zajęło żeby ją spełnić" "nawet w tą niedzielę |nie odnalazłam nauczyciela" "tego wieczoru ja i Sara|wracałyśmy do domu..." "...kiedy nagle..."
Trailer
Ciekawostki:
* Zimowe sceny kręcono w styczniu w Shimli. Było zimno, ale nie było śniegu. Do jego wyczarowania zużyto kilogramy soli, a zdjęcia kręcono o czwartej nad ranem. Dzień po opuszczeniu przez ekipę Shimli nastąpiły gwałtowne opady śniegu.
* Film ten jest bardzo nietypowy dla innych bollywoodzkich produkcji ze względu na krótki czas trwania.
* Film opowiada wspomnienia Helen Keller "The Story of My Life". Sanjay Leela Bhansali traktuje tę produkcję jako kontynuację swego wysoko ocenionego przez krytyków debiutu Khamoshi: The Musical (1996). Wizyta w Instytucie Helen Keller była inspiracją do obu filmów.
* Kareena Kapoor odmówiwszy Sanjayowi Leeli Bhansali zagrania w jego trzech poprzednich filmach, w końcu ustąpiła i przyjęła propozycję, lecz Amitabh Bachchan odmówił pracy z nią, gdyż jej siostra, Karisma Kapoor zerwała zaręczyny z jego synem. Następnie rolę przyjęła Rani Mukherjee. Zgodziła się odegrać rolę, mimo iż wcześniej bała się, że nie będzie w stanie zagrać tak trudnej postaci.
* Reżyser, nadając produkcji tytuł Black, nawiązał do swojego ulubionego koloru.
* Na planie filmu wybuchł pożar.
* Rani Mukherjee, na potrzeby filmu, nosiła przyciemniane soczewki kontaktowe, żeby nie było widać jej zielonych oczu.
Mam nadzieję, że moim niezbyt ciekawym "opisem", trailerem, monologiem Rani i całą resztą pokusiłam Was do obejrzenia tego filmu :p
Dotykanie czyichś stóp – jest oznaką szacunku. Stopy są dla Hindusów najbardziej nieczystą częścią ciała, gdyż mają bezpośredni kontakt z ziemią i brudem. Dotknięcie ich oznacza: otaczam cię tak wielkim szacunkiem, budzisz we mnie tak wielki respekt, że gotów jestem nawet zdjąć pył z twoich stóp. Dotkniecie czoła po tak uniżonym geście również wyraz najwyższą cześć - głowa jest bowiem najczystszą częścią ciała. Matka w „Czasem słońce, czasem deszcz” powstrzymuje Anjali, gdy ta próbuje dotknąć jej stóp - okazuje jej w ten sposób swoje uczucie, przyjmuje do rodziny i wynagradza upokorzenie, którego żona jej syna przed chwilą doznała.
Dzwonienie dzwoneczkiem naokoło czyjejś głowy – odganianie nieszczęścia, złego spojrzenia. Anjali obdzwaniała w ten sposób Rahula w „Czasem słońce, czasem deszcz”.
Zabarwiony na czerwono przedziałek – jest oznaką mężatki. Wdowy barwią tylko część przedziałka. Według legendy barwienie przedziałka związane jest z porwaniami narzeczonych w czasie ceremonii zaślubin. Narzeczony walczył o ukochaną, a gdy udało mu się zabić porywacza, naznaczał włosy przyszłej żony krwią zabitego. Motyw moczenia włosów kobiety we krwi wroga jest w kulturze indyjskiej bardzo stary – w „Mahabharacie” upokorzona przez Kaurawów Draupadi przysięga, że nie spocznie, póki nie umyje włosów krwią Duryodhany.
Złożenie rąk poprzez zetknięcie opuszków palców – zazwyczaj połączone z wypowiedzeniem „namaste” jest formą powitania, odpowiednikiem zachodniego podania ręki, jednak pełną szacunku wobec osoby, którą się wita.
Czerwone stopy i palce u rąk - to znak tego, ze kobieta nie pracuje. Na czerwono ręce i stopy malowały sobie tancerki, aby dłonie i stopy ładniej się prezentowały podczas tańca. Poza tym tak zabarwione dłonie wskazują, że kobieta nie musi pracować, czyli że jest z wyższej kasty.
BINDI „Kobiece piękno pomnaża się tysiąckrotnie kiedy nosi ona bindi „– jak mówi hinduskie przysłowie. Egzotyczne kobiety noszące czerwoną kropkę na swych czołach... może jest to symbol przynależności do jakiejś kasty? A prawda jest taka, że bindi nie ma nic wspólnego z systemem kastowym w Indiach. Ta kropka jest częścią indyjskiego dziedzictwa kulturowego i powinniśmy znać jej wartość. Bindi pochodzi od sanskryckiego słowa BINDU które znaczy KROPKA. Istnieją dwa znaczenia bindi w Indiach. Pierwsze jest związane z Hinduską religią, a drugie jest symbolem statusu społecznego. W Indiach wiele osób wierzy, że bindi reprezentuje tzw. trzecie oko (jedną z czakr) i staje się centralnym punktem podstawy kreacji . Dlatego też tradycyjna czerwona kropka (zrobiona ze sproszkowanej tikk’i- zioła lub vermillion’u- nieprzezroczystego pigmentu) może być noszona jednakowo przez mężczyzn jak i kobiety. Kiedy odwiedza się świątynię, zazwyczaj ksiądz lub mnich swoim palcem maluje kropkę na czołach mężczyzn, kobiet i dzieci. Drugie kulturowo-historyczne znaczenie bindi jest takie, że kropka jest społecznym symbolem. Bindi była noszona przez zamężne kobiety w Północnych Indiach jako mała czerwona kropka. Wybrano kolor czerwony ponieważ jest to kolor, który podobno ma przynosić powodzenie domowi panny młodej. Czerwony znak czynił pannę młodą stróżem honoru rodziny i dobrobytu. Z czasem bindi stała się modnym dodatkiem do stroju i jest noszona w różnych kolorach i kształtach. Kilkadziesiąt lat temu nie tylko zamężne kobiety nosiły te piękne akcesoria. Zakładaniem ich cieszą się dziewczęta w każdym wieku. Dziś, te malutkie klejnoty są często dobierane kolorystycznie do strojem. Kobiety noszą je z sari, z salwar kameez lub innym indyjskim strojem. Bindi jest też dodatkiem do stroju noszonego podczas tańca brzucha, etnicznych indyjskich tańców oraz do dekoracji ciała. Bindi maja z tylu samoprzylepną część ułatwiającą noszenie. Bindi szybko stała się modnym dodatkiem z powodu swojego zmysłowego czaru i błyskotliwości.
HENNA MEHANDI jest to sztuka zdobienie dłoni i stóp henną. Malowanie henną jest w Indiach najpopularniejszym zabiegiem, obok tradycyjnego makijażu.Klasyczne mehendi robi się ręcznie, jedynie na wielkie okazje - trwa to nawet trzy godziny!Kobiety malują dłonie i stopy, głównie w związku z ważnymi wydarzeniami lub uroczystościami. Mehandi bardzo ważną rolę odgrywa w indyjskich ceremoniach zaślubin.Hindusi wierzą, że panna młoda, która przyozdabia swoje ciało henną zdobędzie przystojnego małżonka oraz wiele pomyślności i powodzenia w życiu rodzinnym. Hennę nakłada się także kobietom w ciąży i czterdzieści dni po porodzie. Dziewczętom niezamężnym zdobi się tylko jedną rękę.Mehandi możemy zobaczyć także podczas innych uroczystości takich jak np. hinduskie festivale.
Małżeństwo Pomimo tego, że istnieją formalne różnice w procedurze zawierania związków małżeńskich w zależności od regionu i wyznania, małżeństwa aranżowane są tradycyjne dla prawie każdej społeczności w Indiach. Dziś, poza zamieszkującą w miastach klasą średnia, są wciąż szeroko praktykowane. Małżeństwa z miłości postrzega się zazwyczaj źle jako impulsywne akty namiętności. Przez instytucję aranżowanego małżeństwa w obrębie kasty rodzice kontrolują nie tylko swoje dorosłe dzieci, ale strukturę społeczną i cały system kastowy. Generalnie w kraju istnieją dwa modele małżeństwa: północno-indyjski, w którym mężczyzna nie może poślubić bliskiej kuzynki oraz południowo-indyjski, w którym kuzynka pierwszego stopnia jest idealną małżonką. Na południu zdarzają się też małżeństwa pomiędzy wujem i siostrzenicą lub bratanicą.
Etykieta Mieszkańcy Indii są zazwyczaj bardzo gościnni i skłonni do sporych wyrzeczeń i starań, by odpowiednio ugościć odwiedzające ich osoby - nawet, jeśli są biedni. Wobec mężczyzn, zwłaszcza mężów i teściów, kobiety przyjmują postawę szacunku. Szacunek jest też właściwy w relacjach z duchownymi i urzędnikami.
Sport Narodowym sportem Indii jest hokej na trawie, choć najbardziej popularną dyscypliną jest krykiet. W niektórych stanach, zwłaszcza na północnym wschodzie oraz w Zachodnim Bengalu, Goa i Kerali, równie znana jest piłka nożna.
Hymn państwowy Jana-Gana-Mana (Ty jesteś władcą umysłów wszystkich ludzi)
Twa sztuka włada ludzkimi umysłami, Rozdawco hinduskiego przeznaczenia, Twe imię podniosło serca Pendżabu, Sindhu, Gudżaratu i Marathy, Dravidy, Orissy i Bengalu. Odbija się echem w Vindhya i Himalajach, Miesza z muzyką Jamuny i Gangesu, Wyśpiewują je fale Oceanu Indyjskiego. Ci co modlą się o błogosławieństwo, wychwalają Twą sławę. Los wszystkich ludzi w Twych rękach spoczywa, Rozdawco hinduskiego przeznaczenia, Zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo Twe!
Kocham ten hymn!
Możecie obie pośpiewać :P Słowa są :) Tylko nie zniechęćcie się, gdy zobaczycie słowa po niemiecku, po chwili pojawi się język indyjski :D
MOTTO PAŃTWOWE Satyameva Jayate (sanskryt) - Tylko prawda zwycięży!