Przepraszam, ale nie wdaję się w dyskusję z ludźmi, którzy są tu całkowicie anonimowo. Bez obrazy, ale lubię wiedzieć z kim rozmawiam. Uzasadnienie chyba nie jest konieczne.

Pozdrawiam!
j

Zobacz więcej zdjęć [10] »

Nie wiem czy wiecie, ale dzisiaj właśnie "Casablanca" kończy 65 lat! Czy bardzo się zestarzała? Niech każdy sam oceni. Dla uczczenia tej rocznicy proponuję urodzinowe uroczyste obejrzenie tego filmu raz jeszcze!

Do zobaczenia!
Jarek

p.s.

Dołączam kilka plakatów i fotek. Dwa najbardziej znane zdjęcia I. Bergman i H. Bogarta, kadry z tego filmu, są poniżej.

Czy nie sądzicie, że współcześni aktorzy tracą styl, klasę i nieco talentu w chwili kiedy stają się rozchwytywanymi gwiazdami? I nie chodzi tu o psującą charakter kasę, ale o rutynę, która powolutku zabija w nich to, co jeszcze niedawno było tak bardzo widoczne - bezkompromisowe, radosne i płynące z serca oddanie sztuce. Przecież aktorstwo jest sztuką, tylko że współczesne kino zrobiło z tej profesji biznes.

Wydaje mi się, że zarówno młodzi jak i starsi aktorzy (ale niezbyt popularni lub popularni, ale bardzo starannie dobierający role dla siebie), do każdej roli podchodzą jak zakochany sztubak do spotkania z panią swych marzeń. Po prostu mają czas i wielką ochotę na wejście w skórę granej przez siebie osoby, zwracają uwagę na każdy detal, każdy gest, spojrzenie czy intonację słowa. Wprawdzie bardziej ulegają sugestiom reżyserów, ale jednak nie potrafią wyzbyć się swojej osobowości, swojego "pierwotnego" spojrzenia na rolę, co w sumie daje niezły efekt, bo grana postać ma zawsze piętno grającego ją aktora.

Aktorzy - hurtownicy, czyli przede wszystkim gwiazdy z najwyższych półek, nawet jeśli mówią o tym jak wiele czasu poświęcili przygotowaniu do roli, to i tak grają jakby się spieszyli... Są świetni, grają jak z nut, ale brak w tej grze oddania, a może serca? Oczywiście nie mówię o wszystkich mistrzach sceny, ale o większości. Może tylko ja mam takie wrażenie, może się czepiam? Nie wiem...

Mam wrażenie, że aktorzy są jak sportowcy, którzy na pewnym etapie życia przechodzą z 'amatorki' na sport za grubą kasę - są świetni, biją rekordy, ale brak im polotu, fantazji i entuzjazmu. Nie tyle grają już dla ludzi, co za konkretne pieniądze, dla sławy, dla pobicia kolejnego rekordu.

Na szczęście są aktorzy, którym liczba proponowanych ról, stan konta i popularność nie przeszkadzają być przekonywującymi na scenie. Oni nie odcięli się od korzeni i stale czują się jak na deskach miejskiego teatru, gdzie widza można zobaczyć, dotknąć i posłuchać jak klaszcze zachwycony grą. Oni właśnie, Ci nieliczni geniusze teatru i filmu, są wytrwanymi Mistrzami, Guru, którzy mają moralne prawo nauczać fachu innych. Im właśnie należą się pokłony i słowa najwyższego uznania.

Jeszcze niedawno miałem nadzieję, że komercjalizacja w polskim kinie nie zepsuje naszych aktorów, ale teraz już się nie łudzę. Dlatego właśnie kiedy tylko mogę sięgam po filmy sprzed lat, gdzie prawdziwe talenty można było rozpoznać na pierwszy rzut oka.