Hair (1979)

Hair (1979)

pressbook

OPIS

Claude Bukowski (John Savage), syn farmera z Oklahomy, wsiada do międzystanowego autobusu jadącego do Nowego Jorku. W ręku ściska kartę poborowego - za dwa dni ma się stawić w punkcie rekrutacyjnym i wyruszyć na wojnę do Wietnamu. Ostatnie chwile w cywilu chce przeznaczyć na poznawanie wielkiego świata, onieśmielającego i pociągającego zarazem. Czy mógł trafić lepiej niż w samo serce The Big Apple?

W Central Parku Claude spotyk grupę hippisów i swoją prostodusznością zdobywa sympatię Bergera (Treat Williams), lidera grupy. Z nimi smakuje beztroskiego życia na przekór sztywnym regułom społecznym, pali pierwsze skręty i poznaje siłę narkotycznych wizji LSD. Uczy się czym jest bezinteresowna przyjaźń i miłość. Przy pomocy przebojowych dzieci kwiatów udaje mu się uwieść zjawiskową Sheilę (Beverly D'Angelo), dziewczynę z wyższych sfer, która do Central Parku wybiera się na konne przejażdżki. Sheila z jednej strony jest zauroczona sympatycznym młodzieńcem z Oklahomy, z drugiej ekscytuje ją buntowniczy styl życia jego przyjaciół.
Po dwóch dniach karnawału Claude, wbrew namowom Bergera, decyduje się stawić w komisji rekrutacyjnej. Ale jego nowi przyjaciele nie dają za wygraną i ruszają za nim do Arizony?

Hair kipi energią, wciąga i uwodzi swoim rytmem. W takt nieśmiertelnych piosenek autorstwa Galta MacDermota, Jamesa Rado i Gerome Ragniego (m.in. ?Manchester, England?, ?I Got Life?, ?Hair?, ?Good Morning Starshine?) Forman stworzył barwny obraz hippisowskiej kontrkultury. Kolorowe stroje, muzyka i wspaniała choreografia Twyli Tharp budują nostalgiczne wspomnienie słynnego lata miłości, a tytułowe długie ?Włosy? są symbolem kontestacji, sprzeciwu wobec wojny w Wietnamie i władzy, wyrażają wolność i pokój.
Film Formana jest ekranizacją broadwayowskiego musicalu z 1968 r. o tym samym tytule. Po 10 latach od teatralnej premiery w filmie pojawiły się znaczące zmiany. Michael Weller napisał nowy scenariusz z czytelną fabułą i wyraźnie zarysowanymi konfliktami. Zamienił epizodyczny charakter pierwowzoru w historię, której osią są dwa dni Clauda w Nowym Jorku. Pojawił się wątek miłości Sheili i Clauda wbrew różnicom społecznym i pomimo sprzeciwu rodziców dziewczyny. Pierwotnie oboje byli hipisami, a Sheila była zakochana w Bergerze. Najpoważniejsze zmiany Weller wprowadził w zakończeniu - w oryginale to Bukowski odlatuje i ginie w Wietnamie; w wersji filmowej jego miejsce zajmuje Berger - chce pomóc przyjacielowi spędzić ostatnie chwile z ukochaną. Pech sprawia, że tego dnia jednostka Clauda zostaje wysłana na wojnę. Berger ginie zamiast niego. Choć Hair Formana różni się od broadwayowskiego musicalu, film zachował antywojenne przesłanie. Szczególnie silną wymowę mają finałowe sceny ostatniej odprawy przed odlotem do Wietnamu i tłumu protestującego przeciw wojnie przed Białym Domem zilustrowane kultowym utworem ?The flesh failures/Let the sunshine in?. Warto wspomnieć, że Hair mimo, iż gatunkowo odbiega od pozostałych filmów tego okresu, może być odczytywany jako głos sprzeciwu wobec wojny podnoszony już m.in. przez Michaela Cisino w Łowcy Jeleni (1978) czy F.F. Coppolę w Apokalipsie (1979).

W filmie pojawiają się elementy typowe dla musicalu młodzieżowego - pościgi konne i samochodowe, konflikt z rodzicami, bunt przeciw normom społecznym. To z pewnością efekt Grease, który w 1968 r., rok przed premierą Hair, odniósł niespotykany sukces w USA.

PARĘ SŁÓW O PIERWOWZORZE
KULISY POWSTANIA FILMU
FORMAN O MUZYCE
CIEKAWOSTKI
o