Przede wszystkim nie nudząca, przyzwoicie wykonana i opowiedziana w nieco baśniowym oraz lekko komediowym świetle.
Baśniowy wydźwięk jest tutaj umocniony wprowadzeniem z czasów średniowiecznych, który także stawia tytułowego wampirowa
w troszkę innym świetle. Poza tym idealne połączenie Draculi historycznego z fikcyjnym.
Oczywiście wielkie uznania należą się tutaj głównym kreacjom aktorskim z Oldmanem, Ryder, Hopkinsem, a nawet Reevesem na czele
oraz muzyce w wykonianiu naszego rodaka.
Gary Oldman to chyba najbardziej tragiczny wampir z ekranizacji z ,,Draculą" w tytule. Sceny miłosne w jego i Winony
Ryder wykonaniu należą do jednych z lepszych w historii kina.
Również całkiem ciekawe zabiegi zmiany wyglądu wampira ,,wiekami" i na różne demoniczne tu się pojawiają.
Najbardziej jednak chyba podoba mi się fakt, że Gary Oldman i Winona Ryder to słuchacze mojego ulubionego zespołu
muzycznego...Depeche Mode! ;) Reeves właściwie również. ;)
Na koniec pozwolę sobie podsumować nieco cztery najpopularniejsze oficjalne adaptacje książki Stokera.
Od strony klimatu wygrywa zdecydowanie ,,Dracula" z Lugosim.
Fabularnie najbardziej lubię ekranizację z Langelą (z 31-ego i 58-ego jakoś szczególnie mnie nie zachwyciły, a u Copolli
jest dla mnie za dużo romantyzmu). Jednakże wersja Coppoli wygrywa od strony aktorskiej (za wyjątkiem roli tytułowej) i muzycznej.
Natomiast jeśli chodzi o właśnie rolę tytułową najbardziej lubię i cenię Christophera Lee. Nikt nie był i nie będzie lepszym
wampirem!
Na koniec napiszę, że warto oglądnąć wszystkie te cztery ekranizacje plus oba ,,Nosferatu" oczywiście.
Te późniejsze dla mnie przynajmniej jak na razie nie istnieją.
Żadna jednak adaptacja (bardziej lub mniej oficjalna) nie dorównuje moim zdaniem temu co napisał Stoker.
Dlatego jeśli ktoś się nadal kłóci lub ma dylemat, która filmowa historia na podstawie powieści jest najlepsza radzę
sięgnąć włąśnie po książkę. Tam najlepiej jest to wszystko opowiedziane.