Katharsis (2)

Chciałem napisać, że przecież właśnie o to w tym dokumencie chodzi... O to, że Kinski staje w roli oskarżyciela Jezusa samemu uważając, że pełni rolę taką jak Jezus. I przez cały dokument widzimy, że zbawiciel w którego się wciela jest ostatnią osobą do której można go porównać. Że to dokument nie tyle o Kinskim, co o jego publiczności - zbuntowanym pokoleniu '68, które potrafi sprzeciwić się wszystkiemu, nawet artyście. Że niektórzy posuwali się do daleko idącego porównania, że Ci sprzeciwiający się głupcy są jak kolejne uderzenia, a zejścia ze sceny to kolejne upadki pod ciężarem krzyża. Ale Kinski to nie Jezus.

Ale z drugiej strony, siła tego dokumentu polega na tym, że każdy zobaczy to co chce. Ty widzisz w Kińskim geniusza a w publiczności głupców. Okej.... Ale.

Nie mogę się zgodzić ze stwierdzeniem, że ten dokument to "zwykły zapis kamerowy i nic więcej"... Dla Kinskiego to jest szalenie ważne wydarzenie. Pracował nad monologiem 10 lat, miał do opowiedzenia 30 stron maszynopisu, niejednokrotnie wypowiadając słowa miał prawie łzy w oczach. Ale swoje dzieło skończył w grupce kilkudziesiąt osób, o 2 w nocy, co zresztą też ma dosyć mocną wymowę... dzięki setce osób obecnych na widowni, przeżył, jak wspomina jego żona "jedyne w życiu objawienie". Tamten występ był jego obsesją, do nagrań wracał dzięsiątki razy. Generalnie więc, z punktu widzenia Kinskiego, oglądamy najważniejsze godziny jego życia. A czy to są chwile geniusza, wariata, proroka czy kabotyna - o tym decyduje widz.