Amerykański reżyser, scenarzysta i aktor filmowy James Foley urodził się 28 grudnia 1953 roku w nowojorskim Brooklynie. Jego brat Jerry Foley jest reżyserem i producentem telewizyjnej serii komediowej "Późny show z Davidem Lettermanem" (Late Show with David Letterman). Miał w przyszłości zostać lekarzem, a następnie myślał o karierze psychoanalityka. Uczęszczał na University of Buffalo, brał nocne... dyżury w szpitalu, gdzie zajmował się psychiatrią, a jednocześnie kontynuował studia dzienne, tym razem filmowe, na New York University. Wybrał kino. Ukończył potem dwuletnią szkołę filmową przy Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Jego etiudy "Cicha noc" i "Listopad" spodobały się w Hollywood, w szczególności reżyserowi Halowi Ashby’emu. Jego pierwszym pełnometrażowym filmem był dramat "Reckless" [1984] na podstawie scenariusza debiutanta Chrisa Columbusa, z udziałem Darryll Hannah i Aidana Quinna, dla wytwórni Paramount, dzięki poparciu producentów Edgara J. Shericka i Scotta Rudina. Za reżyserię teledysku Madonny "Papa Don't Preach" (1986) otrzymał nagrodę. Drugi film, "At Close Range" [1986] - oparty na faktach dramat kryminalny, w którym wystąpili Sean Penn i Christopher Walken i sam reżyser Foley jako asystent D.A, spotkał się w Stanach Zjednoczonych, a także poza ich granicami, z bardzo dobrym przyjęciem krytyki. Zresztą obraz ten był nominowany do berlińskiego Złotego Niedźwiedzia. Kiedy reżysował pochodzący z tego filmu wideoklip Madonny "Live To Tell" (1986) zaprzyjaźnił się z tą sławną wokalistką i zaangażował ją do swego trzeciego filmu -komedii pt. "Kim jest ta dziewczyna ?" [1987]. Jednak Madonna za rolę odebrała Złotą Malinę jako najgorsza aktorka, a sam Foley zdobył nominację do tej nagrody jako najgorszy reżyser. W 1990 roku wyreżyserował jeden z odcinków serialu "Miasteczko Twin Peaks". Kolejny jego obraz kinowy to dramat kryminalny "Po zmroku, kochanie" (After dark, my sweet) [1990] z Jasonem Patric i Rachel Ward. Film nakręcony według powieści Jima Thompsona - ugruntował pozycję Foleya jako reżysera aktorów. Talent do ich prowadzenia uwidocznił się jeszcze bardziej w wybitnej czarnej komedii "Glengarry Glen Ross" [1992] (opartej na sztuce Davida Mameta), która przyniosła Alowi Pacino nominację do nagrody Oscara.więcej
Nie mogę za dużo powiedzieć o nim , jako o reżyserze bo oglądałam jeden film reżyserii tego pana, a dokładnie Strach :) ...i muszę przyznać, że za ... czytaj dalej