Malcolm McDowell

biografia (2) dodaj biografie Malcolm McDowell

Malcolm McDowell urodził się w Leeds, w hrabstwie Yorkshire w rodzinie robotniczej. Rodzice, chcąc zapewnić mu jak najlepsze wykształcenie, wysłali go do prywatnej szkoły. Po jej ukończeniu, McDowell miał możliwość podjęcia dalszych studiów na uniwersytecie w Sussex, zrezygnował jednak z szansy, powrócił do Yorkshire i zatrudnił się w amerykańskiej firmie jako sprzedawca kawy. Nic nie zapowiadało... aktorskiej kariery McDowella aż do momentu, gdy dowiedział się o lekcjach dykcji pobieranych przez jego dziewczynę u 82-letniej emerytowanej aktorki. Wkrótce sam rozpoczął naukę, którą kontynuował podczas studiów w londyńskiej Academy of Music and Art. Po jej ukończeniu związał się z najbardziej prestiżowym teatrem w Anglii "Royal Shakespearean Company". Przez dwa lata nie udało mu się jednak zaistnieć na jego scenie. O wiele bardziej poszczęściło mu się na ekranie. Po epizodycznym debiucie w dramacie obyczaajowym Kena Loacha "Czekając na życie" [67], zagrał u Lindsaya Andersona zbuntowanego studenta w anarchizującym komediodramacie "Jeżeli..."[68]. Sukces jaki odniósł uczynił z niego najbardziej rozchwytywanego aktora swojego pokolenia. Kolejne dwie role: DeLarge'a w kontrowersyjnej "Mecahnicznej pomarańczy" [71] Kubricka i Micka Travisa Alexa w muzycznej fantazji "Szczęśliwy człowiek" [73] Andersona - zapewniły mu światowy rozgłos i trwałe miejsce w historii kina. Lata siedemdziesiąte to najlepszy okres w karierze McDowella. Oprócz wymienionych filmów zagrał jeszcze w tak znanych tytułach jak: "Zniknięcie króla" [Royal Flash] [75] Richarda Lestera, "Podróż wyklętych" [76] Stuarta Rosenberga i "Kaligula" [79] Tinto Brassa. W 1979 r. na planie obrazu sci-fi "Czas po czasie" poznał Mary Steenburgen, którą poślubił i zamieszkał z nią w Ameryce. Pobyt w Hollywood nie okazał szczęśliwy dla Malcolma. Po 10 latach nieudanego małżeństwa rozwiódł się [w 1990 r.], a jego kariera zawodowowa utknęła w martwym punkcie. Co prawda w latach 80-tych i 90-tych grał bardzo dużo, ale głównie w producjach nie najwyższych lotów i do tego jeszcze nieskomplikowane role "czarnych charakterów". Z nielicznych wartościowych tytułów z tych czasów, warto wymienić: "Szpital Brytania" [82] Andersona, "Cross Creek" [83] Martina Ritta, "Il Maestro" [89] Marion Hänsel, "Zabić cara" [91] Karena Shakhnazarova i "Wiatr ze Wschodu" [93] Roberto Enrico [prawie wszystkie powstały w Europie]. Dopiero w ostatnim okresie udało się aktorowi podreperować mocno nadszarpniętą reputację - dzięki dwóm znakomitym kreacjom: wujka Morrisa w komedii Hugha Hudsona "My Life So Far" [99] oraz tytułowej postaci w dramacie sensacyjnym Paula McGuigana "Gangster Numer Jeden" [00]. Trudno jednak mówić w tym przypadku o renesansie popularności McDowella.... więcej