Nanni Moretti

biografia (1) dodaj biografie Nanni Moretti

Syn profesora nauk klasycznych. Dorastał w Rzymie, kierując się trzema pasjami: filmową (amatorskie prace wąskotaśmowe - kamerą 8 mm - już w okresie matury), polityczną (aktywista PCI - partii komunistycznej), sportową (należał do pierwszoligowych waterpolistów, czyli do zawodników w jednej z najpopularniejszych we Włoszech dyscyplin, grał w Luzio). Od czasu "Sono un autarchico" (który stał się... wielkim przebojem) do "La messa finita" jego filmy oparte są na nim samym - osobie raz gwałtownej i porywczej, raz uprzejmej, rzeczowej a także łatwo wpadającej w panikę i na jego kontaktach z bliźnimi. Pierwsze pełnometrażowe filmy fabularne, właściwie półamatorskie, w najbardziej klasycznej produkcji niezależnej i w dystrybucji pozakomercyjnej zdobyły tak duże powodzenie, że już Ecce Bombo przyniósł mu rozgłos w całym kraju. Nie zmienił jednak statusu i nie przeszedł do kineatografii wielkoprzemysłowej, nadal kręcąc kameralne filmy osobiste według własnych scenariuszy, w których sam występuje jako aktor. Za jedyny względny wyjątek może być uważany "La messa finita", gdzie też grając główną rolę - opowiada historię rozterek współczesnego włoskiego siędza. W istocie układ tematyczny tego filmu nie odbiega jednak od zasadniczego profilu Morettiego - jest on chyba jedynym współczesnym odpowiednikiem Bustera Keatona (także przez komediowo-liryczną tonacje opowiadań). Chodzi tu bowiem o konflikt samotnego bohatera z nieprzyjaznym, nieautentycznym i trudnym do zrozumienia światem. W 1986 roku założył własną wytwórnię Sacher Films. W kolejnym filmie "Dzienniku intymnym" powrócił do swobodnej wypowiedzi, często przełamując ograniczenia scenariusza. Film łączy w sobie trzy najważniejsze rzeczy: Rzym, jazdę motorynką Vespa i pracę reżysera. Używając pierwszej osoby, znakiem rozpoznawczym Morettiego stał się spontaniczny i pełen anegdot styl. Film "Aprile" zgrabnie łączył jego lęk towarzyszący porodowi ze zwycięstwem lewicy w wyborach prezydenckich. Mają one zresztą miejsce w dniu urodzin syna Morettiego. Film w pełni ukazuje zręczność w wyczuciu ironii i zdolność posługiwania się nią jako środkiem stylistycznym. Moretti bywa także aktorem w filmach innych czołowych reżyserów włoskich. W 2001 stworzył, w pełnym tego słowa znaczeniu (reżyser, scenarzysta, aktor), "Pokój syna" - film ten przyniósł mu Złotą Palmę w Cannes. więcej