Amador Pressbooks

Nowe dzieło reżysera "Księżniczek" i "Poniedziałków w słońcu" (Fernando León de Aranoa) podejmuje temat ludzkich podobieństw, które mogą wystąpić niezależnie od wieku, narodowości i statusu społecznego. "Amador" to film o losie imigrantki, pracującej w Hiszpanii. Marcela mieszka na obrzeżach Madrytu ze swoim chłopakiem Nelsonem, który zarabia na ich życie sprzedając kwiaty. Sfrustrowana niewygórowanymi ambicjami Nelsona, postanawia go zostawić. Wtedy odkrywa, że jest w ciąży. Informacje o niej zachowuje dla siebie. Jest zmuszona do podjęcia pracy, a decyzję o odejściu od Nelsona odkłada na później. Rozpoczyna pracę jako opiekunka starego i przykutego do łóżka Amadora, podczas gdy jego rodzina wyjeżdża na wakacje. Na początku ich relacja jest szorstka i sucha, ale zacieśnia się, kiedy poznają swoje głęboko skrywane tajemnice. To podświadome porozumienie dwóch osób dotkniętych zupełnie inną samotnością staje się coraz silniejsze. Aranoa nie prowadzi akcji w wartki sposób. Uwagę widza przykuwają niewątpliwie błyskotliwe dialogi i gry słów. To główna zaleta tego filmu.

Na świecie kończy się miejsce, mówi Amador do jeszcze nienarodzonego dziecka Marceli. On odda mu swoje. Melancholijna poezja czyni szorstkie sceny "Amadora" zestawem poruszających obrazów. Kino-zeit.de Film jest bardzo zgrabnie nakręcony. Składnia do przemyśleń związanych z przemijaniem. Moviepilot.de Pozornie wszystko jest tu sprowadzone do znanego schematu: biedna, ciężarna imigrantka dostaje szansę od losu – ma zaopiekować się niedomagającym starcem, tytułowym Amadorem. Niby od razu wiadomo, co się stanie: bohaterowie zbliżą się do siebie, wymienią doświadczeniem et cetera. Rzeczywiście, początkowo wszystko przebiega zgodnie z tym założeniem, ale reżyser sprytnie myli tropy, aż do zupełnie nieoczekiwanego finału, kiedy to jeden z sekretów wychodzi na jaw, wywołując zaskakujące konsekwencje. "Amador" nie pozwala zamknąć się w konwencji dramatu, choć jest to kino robione jak najbardziej serio, niosące ze sobą bolesne treści i wywołujące przemyślenia i emocje. Na szczęście de Aranoa nie należy do smutasów. W jego filmie znalazło się miejsce na wiele zabawnych sytuacji (do moich ulubionych należy rozmowa Marceli z prostytutką, kiedy okazuje się, że rozmodlone dewotki i dziwki cierpią na podobne schorzenie – ból kolan), które bawią, ale nie odrywają od najważniejszych wątków. Dzięki temu film jest wyważony, a bohaterka zachowuje wiarygodność. Artur Zaborski, miesięcznik Film